:+: บ้านน้อย ภาพวาด :+:

[ภ.ภาพวาด]

สมัยนิยม



สมัยนี้เกาหลีเขาที่หนึ่ง
เล่นซะอึ้งเลยนะจะบอกให้
ทั้งซีรี่ดารา..บ้ากันไป
ตามสไตร์อินเทรนเน้นให้ดู


การแต่งตัวเสื้อผ้าอีกหน้าผม
ดวงตากลมคู่โตว่าโก้หรู
กางเกงสั้นแค่คืบเข้าหลืบรู
มันน่าดูตรงไหนในสายตา


ทั้งขาดำขาขาวใส่เข้านั้น
ขนาดฉันหญิงแท้(คิด)ว่าแก้ผ้า
เทรนนิยมสมัยนี้ที่มีมา
ลดคุณค่าหญิงไทยให้เสื่อมโทรม


อีกละครตอนนี้นี่แย่นัก
เหมือนจูงชักนิสัยหลงใหลโฉม
ทั้งนางเอกนางร้ายหมายน้าวโน้ม
แต่งประโคมผ่านจอจูงล่อใจ


ค่าของคนควรซึ้งถึงความหมาย
แต่สภาพการแต่งกายคล้ายไม่ใช่
หากผู้หญิงดีดีมียางไซร้
เขาคงไม่โชว์เนื้อหนังดังที่มี


ใช่จะว่าแต่หญิงไทยชายใช่ย่อย
หัวหยิกหยอยฝอยขัดหม้อพ่อเกาหลี
โบะแป้งหนาหน้าขาวจั๊วส่วนตัวงี้-
ก็ดำปี๋สีตัดขัดลูกตา

.........

หรือเพราะฉันแก่ไปหรือไงหนอ
จึงมีข้อติเผยเอ่ยกล่าวหา
แต่ยี่สิบต้นต้นผ่านฝนมา
คงไม่แก่เกินกว่าจะว่าไป


ภาพขอโทษตรงนี้ทั้งพี่น้อง
ด้วยมุมมองแตกต่างจึงวางไข
หากกระทบกระเทียบเปรียบผู้ใด
ขอเข้าใจความคิดหนึ่งซึ่งต่างมอง


ฉันมีมุมอีกมากหลายหลากด้าน
ที่ยังค้านสังคมไทยใจขุ่นข้อง
หนึ่งในนั้นคือชื่อสื่อทำนอง
ไปยกย่องต่างภาษามาแต่งเติม


ชื่อไทยเพราะความหมายดีมีออกมาก
แต่ดันอยากได้ชื่อดังฝรั่งเสริม
และยุคนี้เกาหลีมีประเดิม
ไทยเห่อเหิมยิ่งเหลือ..เชื่อเขาเลย!!!~


คิดอะไรกันอยู่ดูไม่ออก
มองของนอกเลิศล้ำนำมาเผย
ชื่อก็แปลก"แด..จังไว"ไม่คุ้นเคย
ขอเปรียบเปรยแค่คร่าวคร่าวกล่าวให้ฟัง


ยังดาราหน้าเต้าฮู้ดูว่าหล่อ
กรี๊ดลั่นฮอ..ฉันอยากโห่!!ด้วยโธ่ถัง
ถ้าให้เทียบเปรียบศรีหนุ่มมุมกล้องบัง
พวกนั้นยังห่างมากยากวัดเลย
.........

ภ.ภาพวาด

          ปล..วันนั้นไปทำบัตรประชาชน เจอผู้ชายคนหนึ่ง(ไม่รู้จัก)  แต่งตัวงี้ทันสมัยมาก หึหึ!! ใส่ไอ้กางเกงขาพิการอ่ะ (ส่วนล่างมันจะรีบจนเหมือนขาเป็นปอริโอ) เสื้อก็ตัวเล็กซะ แล้วก็มีโซ่ล่ามหมาห้อยตรงเอว ทรงผมก็ยาวหยิก(ทรงอีเพิ้ง) ผิวเขาก็ขาวนะ และเขาก็ทาหน้าเสียขาวจั๊วยังกะผีกองกอยจีนแน่ะ ปากก็แดงซะ(จินตนาการกันเอาแล้วกัน)  อยากบอกว่าติดตามาก ไอ้เราก็  พอไปเห็นก็จ้องเขาซะไม่อายเลย555 !! ที่จ้องอ่ะ ไม่ใช่ว่าประทับใจหรือรู้สึกว่าโอ่ดาราหลุดมาจากจอนะ  แต่ มันเป็นความรู้สึกที่ว่าทำไปได้ไงวะนี่?!!  ผู้หญิงหรือผู้ชายวะ?!!  เขาคิดว่าเขาหล่อใช่ไหมนี่?!! (คิดในใจนะไม่กล้าพูดหรอก55)

          ที่หยิบเรื่องนี้ขึ้นมาเล่าก็ไม่อยากให้คนรู้จักรอบข้างแต่งแบบนี้ ไม่ว่าเพื่อน พี่ หรือน้อง (ขอร้องล่ะ+!!)เพราะมันไม่ได้ดูหล่อ เทห์ อะไรเลยนะมันตรงกันข้ามทั้งหมด ทำตัวตัดผมลองทรงสั้นๆ เสื้อยืดใส่กางเกงหลวมๆสบายๆมันจะดูดีกว่าเยอะนะ
ก็ฝากไว้แค่นี้แหละ

[ภ.ภาพวาด]

ที่รักเรารักกันไม่ได้



ในชาตินี้ ที่รัก รักไม่ได้
เพราะหัวใจ เธอเล่า มีเจ้าของ
เธอมีคู่อยู่ชิดคิดใฝ่ปอง
มิเรียกร้อง ให้เรียงอยู่เคียงใจ


หทัยหม่นทนหมองไห้ร้องร่ำ
แสนระกำ น้ำตา หามีไหล
คิดลืมรัก พักหยุด สุดอาลัย
ห้ามมิได้ ใจเป็นเช่นทาสคุณ
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

ชี้ทางรัก



ความรักเป็น เช่นใด อย่างไรหนอ?
จะจูงล่อต่อใจอย่างใดหนา?
เมื่อความรัก ทักเข้า เย้าอุรา
จะนำพาข้าไปทางใดกัน


ด้วยรู้จักรักงามความทรงค่า
รักบิดามารดาว่าคงมั่น
ด้วยรู้จักรักพี่ที่ผูกพัน
รักเท่าทันฉันท์เกลอ..เจอในใจ


แล้วรักคู่ชู้สาวยังเฝ้าถาม
จะงดงามตามกฎสดไสว
เหมือนที่สบพบเห็น...หรือเช่นไร
ใครจะไขให้ซึ้งถึงรักเออ?


เพราะใจเอยเคยรับแต่รักแท้
เช่นพ่อแม่แลพี่นี้เสมอ
หากต้องรักผู้ใดที่ใจเจอ
จะเพียงเผลอเผื่อผ่านหรือทานทาน?


ความรักเป็นเช่นใดอย่างไรหนา
ใครจะมาว่าเอ่ยเผยเหตุผล
ชี้ทางรักสักครั้งในวังวน
เผยตัวตนคนครองทั้งห้องทรวง
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

สัมผัสใจ



นั่งมองเหม่อ เธอไป อยู่ไหนหนอ
คนเฝ้ารอ ฝากใจ ส่งไปถึง
แม้ผันเปลี่ยน คืนค่ำ คอยคำนึง
ยังตราตรึง ภาพเก่า เป็นเงาไป


ความคิดถึง ห่วงหา ยังหนาแน่น
มิคลอนแคลน เพราะทาง จืดจางได้
ด้วยต่างซื่อ ถือชัด สัมผัสใจ
รวมกันไว้ ในทรวง ดังดวงเดียว


เส้นทางไกล..ไกลแน่ ก็แค่ห่าง
เพียงขีดขวาง กายไป ให้เปล่าเปลี่ยว
แต่ความรัก ยังมั่น ร้อยพันเกลียว
แลแน่นเหนียว กว่าก่อน ลองย้อนดู
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

ใจจ๋า..อย่าหวั่นไหว



โอ้ใจจ๋าอย่าหวั่นอย่าสั่นไหว
หนักแน่นไว้ดั่งเคยเฉยชาเสีย
อย่าปล่อยให้ใครเขาเข้าเคล้าเคลีย
ด้วยยากเลียแผลใจให้เหมือนเคย


ช่วงชีวิตคิดสู้รู้ทุกข์หนัก
อย่าปล่อยรักเร้ารุมสุมทรวงเหวย
ขีดเส้นขวางทางใจให้ห่างเลย
ว่าคู่เชยชื่นชิดมิคิดควง


กับพี่น้องผองเพื่อนเสมือนญาติ
ฉันเทลาดปูใจไม่แหนหวง
เคียงแม้สุขทุกข์ขมตรมแดดวง
จะผ่านช่วงร้ายดีนี้พร้อมกัน


หากแต่รักฉันท์คู่เช่นชู้สาว
หาได้ยาวยั่งยืน..เพียงชื่น ผัน
บ้างมีสองมีสามตามพัวพัน
จึงขอหันหน้าห่างแยกทางไป
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

ฝันกับจริง..สิ่งที่ต่าง



วาดความหวัง ตั้งใจ ไว้ไกลแสน
ปูพรหมแดน แม้นสรวง สุดห้วงหาว
แต่สิ่งครอง หมองไหม้ คือใจร้าว
เหมือนดั่งขาว กับดำ นำมาคียง


อันความฝัน นั้นยาก หากจะสร้าง
เพราะทุกอย่าง โอนเอน มักเบนเบี่ยง
ไม่ใช่รับ จับต่อ เข้าก่อเรียง
จักได้เยี่ยง อย่างหวัง ดังต้องการ


ภาพความฝัน นั้นหรู ดูว่าง่าย
แต่จริงหลายร้อยเท่า เราต้องผ่าน
กว่าจะสบ พบเคล็ด สำเร็จงาน
ต้องคลุกคลาน คลักเปื้อน ทั้งเรือนกาย


คุณค่ามี ที่ทาง กับย่างก้าว
ยิ่งยืดยาว ยิ่งสู้ รู้ความหมาย
อันเส้นชัย ไกลสุด อยู่จุดปลาย
บ้างสบาย บ้างโศก โลกหมุนวน


ทำให้ดีที่สุด มนุษย์เอ๋ย
อย่าละเลย แล้วครวญ ชวนสับสน
โอกาสมี ไม่คว้า พึ่งพาตน
พอผ่านพ้น อยากย้อน ตอนสายไป


ก่อนจะทำควรคิด สักนิดหนอ
มองทุกข้อ ขอบเขต เหตุที่ได้
บุญหรือบาป ทราบรู้ อยู่แก่ใจ
เราผู้ใช้ชีวิต..ก็คิดดู!!
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

ความเฉยชา



เจ็บจนชาแล้วใจไม่รู้สึก
ที่เคยนึกถึงเธอเพ้อเพรียกหา
กลายเป็นความเฉยเมยกว่าเคยมา
แม้น้ำตาก็หมดเลิกรดริน


จากวันนี้ที่เหลือเมื่อต้องพบ
เพียงแค่สบภาษาวาทะศิลป์
คงคล้ายแขกแปลกหน้าคราเล่นลิ้น
ต่างฐานถิ่นที่อยู่ดูห่างไป


เธอสร้างมาด้วยมือสื่อความหมาย
ตีนทำลายเหยียบบี้ขยี่ได้
เจ็บสุดแสบแปลบปลาบทาบทรวงใน
สิ่งที่ให้สอนตราถึงค่าจริง
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

วันคอมพัง..นั่งคิ้วต่อ



คอมก็เสียเคลียร์งานไม่ผ่านจุด
มัวสดุดนั่นนี่มีปัญหา
ชักหงุดหงิดแล้วโว้ยโอ้ยระอา
ร้านซ่อมบ้าอะไรไหงนานจัง


จะสิ้นปีสี่ห้าไม่ช้าแล้ว
ต้องมาแก่วมองบัญชีที่พ่อสั่ง
เหนื่อยจังโว้ยโอ้ยจิตติดภวังค์
ได้แต่นั่งว่างว่างอย่างหมดรมณ์


คิดอยากพักสบายปลายปีสิ้น
หมายเคลียร์บิลก่อนถึงซึ่งเหมาะสม
แผนต้องพังไม่ผ่านงานมาจม
กลายเป็นงมหัวฟูอยู่คนเดียว


ทางออกดีมีไหมใครช่วยด้วย
หนูจิตป่วยหมดแรงกายแห้งเหี่ยว
เพียงแค่นึกงานนัวตัวเป็นเกลียว
หน้าก็เบี้ยวหงิกงอคิ้วต่อกัน


เหวี่ยงศีรษะสลัดปัดความคิด
คับข้องจิตเรานักชักนึกหวั่น
สูดลมหายใจเข้าปอดเรานั้น
เผื่อว่ามันผ่อนคล้ายได้นิดนึง


สมองโล่งโปร่งดีมีสติ
แต่ก็มิเห็นทางให้ย่างถึง
ลองตรองไตร่ใคร่ครวญดูเริ่มรู้ซึ้ง
นั่งหน้าบึ้งไร้ทางอย่างเช่นเคย
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

อะไรกันชีวิต



มันอะไรกันนี่นะชีวิต
ใครลิขิตทิศทางอย่างที่เห็น
วิบากกรรมทำมาพาให้เป็น
ต้องลำเค็ญไปนานกี่กาลกัลป์


 หมดเรี่ยวแรงแกร่งไหวถอดใจแล้ว
ความแน่แน่วโอนเอนมาเบนหัน
อยากละทิ้งทุกสิ่งอย่างปล่อยวางมัน
จะโศกศัลย์เพียงไรไม่ขอทน


เรื่องวุ่นวายหลายอย่างต่างเข้าโถม
มาจู่โจมชีวีเสียปี้ป่น
ยากยิ่งแท้แก้จุดให้หลุดพ้น
จะฝืนทนต่อไปใจก็เพลีย


ยอมแล้วเราคราวนี้ถึงที่สุด
จะยื้อยุดฉุดรั้งรังแต่เสีย
ปมปัญหาวุ่นวายเกินคลายเคลียร์
เลิกไกล่เกลี่ยปล่อยช้ำตามกรรมไป
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

เติมน้ำมัน



เวลาเธอไม่อยู่รู้บ้างไหม
ว่าหัวใจลึกลึกนึกสับสน
เรื่องมากมายประดังให้กังวน
ความอดทนถึงสุดจุดต่ำลง


แต่ก่อนนั้นมันดีมีเธอข้าง
เดี๋ยวนี้คว้างเหลือเกินจนเดินหลง
เหมือนโลกหมุนวุ่นวายคล้ายให้งง
ยากจะทรงกายยืนยังผืนดิน


หากได้รักนั้นเพิ่มเติมใจล้า
คงฟันฝ่าทุกข์ยากลำบากสิ้น
หากครั้งนั้นเธออยู่คู่ชีวิน
ฉันคงดิ้นได้ต่ออย่างพอทน


แต่รู้ไหมกำลังใจมันได้หมด
ก็เหมือนรถทิ้งไว้เขาไม่สน
ถ้ามีใครเติมน้ำมันปั่นเครื่องยนต์
จะวิ่งบนถนนยางเดินทางไกล


และตัวฉันพอกันมันไม่ต่าง
หวังคนข้างเติมรักเป็นหลักให้
ต่อชีวิตเดินสู่ประตูชัย
"กำลังใจ"เท่านั้นที่ฉันรอ
.........

ภ.ภาพวาด




ปล.ขอบคุณพี่ที ที่แนะนำให้ฟัง ไมโคร ตอนนี้เลยหลงไปเลย 555

[ภ.ภาพวาด]

สมัยใหม่!!!~



ประวัติศาสตร์ชาติไทยสมัยก่อน
ถูกถอดถอนจากบทเรียนยกเปลี่ยนเหมา
ไม่รักษาค่าไว้ว่าไทยเรา
เป็นของเก่าเก็บกรุแล้วผุพัง


เอาเรื่องปั้นนั้นเพิ่มเติมความรู้
ดูซิดูทำได้..ใครคนสั่ง
หนังสือมอ ปอ ตรี มีเป็นลัง
ได้แต่นั่งปลงสังเวชประเทศไทย

---------

สมัยใหม่ สมัยวิ่งดิ่งลงเหว
ลูกหลานเลวต่ำช้ายิ่งกว่าไหน
เป็นเด็กแว๊นแล่นรถมอเตอร์ไซค์
ขับโฉบไปเฉี่ยวมากันหน้าบาน


พอชนโครม โทรมกาย ตายเป็นศพ
ใช่เรื่องจบแค่นี้มีขึ้นศาล
เดือดร้อนพ่อเดือดร้อนแม่สร้างแต่งาน
นั่นพิการนี่ตาย..สบายดี!!!

----------

ข่าวหน้าหนึ่งพาดหลาช่างน่าสน
ตำรวจรวบเยาวชนแก๊งปล้นจี้
สารภาพหาทรัพย์สินเที่ยวสิ้นปี
เหตุผลนี้..ก็เชิญเจ้าเข้าซังเต!!!


นี่แค่ส่วนน้ำย่อยเพียงน้อยนิด
ว่าทางทิศเด็กไทยมันไขว้เขว
จุดพลิกผันตรงไหนให้โลเล
จึงหักเหเยี่ยงนี้อย่างที่เป็น

--- ฯลฯ ---

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

เตือนตน


เตือนตนไว้ให้ดีสิ่งที่คิด
อย่าได้ผิดพลั้งพลาดอาจปั่นป่วน
ก่อนจะทำตรึกตรองลองประมวล
ความถี่ถ้วนพึงมีจะดีเอง


อย่าเลินเล่อเผลอไผลทำไปก่อน
ความใจร้อนตัวร้ายทำลายเร่ง
ใช่กับไม่ ไม่แน่แค่ต้องเกรง
อย่าอวดเบ่งเก่งกล้า..พลาดมาตาย

.........
ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

เพราะคนเราคิดกันเยอะ
มันถึงได้เลอะเทอะกันอย่างนี้
แต่พอคิดน้อยกว่าที่มี
มันก็ถึงทีที่อับจน
จะคิดมากหรือคิดน้อย
ควรค่อยค่อยใช้เหตุผล
ใคร่ครวญกระบวนกล
จึงจักพ้น วังวนมาร
-----------------------------
ภ.ภาพวาด

กลอนเปล่า แต่งแบบ งง เพราะตอนเขียนนินทา คน(ไม่รู้จัก)อยู่
ผิดศีลด้วยซีเรา 555

[ภ.ภาพวาด]

เราเลือกเอง



คิดทุกมุม คลุมครอบ รู้รอบด้าน
จึงจักผ่านสิ่งร้ายเรื่องคล้ายคลี่
ปมปัญหามากมายทั้งหลายนี้
เมื่อมันมีเข้ามาก็อย่ากลัว

ถ้าไม่คิดไม่ตรองมองอย่างหวาด
ทำขี้ขลาดแล้วหยุดคือมุดหัว
เจอปัญหาไม่เดินเพราะเกินตัว
ชีวิตมัวมืดบอดตลอดไป

เราเลือกเองเส้นทางวางชีวิต
เรามีสิทธิ์เต็มที่..เอาดีไหม
เราเลือกสู้อยู่ต่อหรือพอใจ
ที่จะให้มันจบ..ลองทบทวน
.........

ภ.ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

แผลในใจ



วันเวลาความไว้ใจในชีวิต
ฉันอุทิศทุ่มเทไม่เฉไฉ
เพื่อจะมีเธออยู่เป็นคู่ใจ
เสียอะไรก็ยอมพร้อมจะทำ


แต่สิ่งที่เธอให้ไว้กับฉัน
คือภาพวันจากลาเมื่อคราค่ำ
เป็นร่องรอยแผลใจไว้จดจำ
สุดเจ็บช้ำเหลือกล่าวร้าวฤทัย


นี่น่ะหรือการตอบแทนสุดแสนซึ้ง
กับรักหนึ่งที่คงมั่นไม่หวั่นไหว
สิ่งที่พบจบลงตรงจากไป
น่าชอบใจบทเรียนนี้ที่ให้มา


นี่น่ะหรือการตอบแทนสุดแสนช้ำ
ความทรงจำดีดีไม่มีค่า
ความไว้ใจในรักถูกหักลา
เหลือเพียงคราบน้ำตาอาบหน้านอง
.........

ภ.ภาพวาด