o ^_^ o ฝากไว้ให้...

[ภ.ภาพวาด]

...เวลาไกล...



เวลาไกล  ใกล้เข้ามา  พาประชิด
ขออีกนิด ได้ไหม  ให้กันหนา
อย่าหมุนเร็ว  นักสิ  นาฬิกา
ขอเวลา  ข้าบ้าง  ข้างพี่ชาย



แค่เวลา  ไม่ถึงเดือน  ที่เคลื่อนหมุน
ทำว้าวุ่น  ทรวงใน  ให้ใจหาย
กับเวลา  อีกเจ็ดปี  ที่ห่างกาย
เป็นจุดหมาย  ปลายสบ  ให้พบเจอ



มันต่างกัน  มากนะ  ระยะห่าง
ทิ้งทิศทาง  เวลา  พาเสนอ
ครึ่งเดือนใกล้  หลายปีไกล  ใจละเมอ
เวลาเออ  อย่าได้ไว  ให้ไกลกัน



ขอเวลา  ขอเวลา  ข้าอีกหน่อย
แค่เล็กน้อย  ก็ยังดี  มีให้ฉัน
เพื่อปรับจิต  เพื่อปรับใจ  ในชีวัน
ไม่ให้หวั่น  สั่นคลอน  แลอ่อนแอ

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

:+: หลักใจ :+:

เป็นอีกวัน  ที่ผ่าน  ไม่นานนัก
เหมือนเสาหลัก  จักโค้น  ยิ่งโอนเข้า
ทำอย่างไร  ไงนี่  ฤดีเรา
ให้หลักเสา  มิโอน  แลโค้นไป



หากว่าวัน  พรุ่งนี้  ไม่มีหลัก
จะพิงพัก  ฤดี  ที่ใดได้
ฉันจะสู้  อยู่ก่อ  ต่ออย่างไร
ทั้งหัวใจ  ไร้แรง  จะแกร่งยืน



ขอเวลา  เถิดหนา  โอ้ฟ้าเจ้า
โปรดประทาน  ให้กับเรา--เขาไม่ขื่น
แค่สักวัน  แค่อาทิตย์  แค่สักคืน
อย่าให้ฟื้น  ตื่นขึ้นมา  พากันไกล

ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

...คำว่ารอ..ต่อสัมพันธ์...

อีกไม่นาน  แล้วใช่ไหม  ต้องไกลห่าง
ไม่มีพี่  ร่วมทาง  ข้างกายอุ่น
อีกเจ็ดปี  ที่แสนไกล  ใจว้าวุ่น
จะยืดหยุ่น  ออกไป  ไม่ได้เลย



เวลาไกล  ใกล้เจียน  ต้องเวียนผัน
ความผูกพัน  นั้นมี  พี่เจ้าเอ๋ย
น้องคนรอ  ขอให้คืน  ยืนเคียงเคย
อย่าหมางเมย  ให้หมอง  ทิ้งน้อง"รอ"



อยากยื่นคำ  ว่าไกล  ไม่ให้จาก
ก็ลำบาก  มากยิ่ง  เสียจริงหนอ
รู้ว่างาน  เป็นเหตุผล  จนคำ..พอ
จึงต้องใช้  คำว่ารอ  ตาอสัมพันธ์

ภาพวาด



วันนี้เข้มแข็งกว่าวันที่ผ่าน แต่ วันนี้ก็ใกล้คำว่าไกลไปอีกวัน

[ภ.ภาพวาด]

...เป็นอีกวัน...



เป็นอีกวัน  ที่ผ่าน  ไม่นานนัก
พี่ที่รัก  จักไป  ไกลห่างแสน
ฟากฟ้าเดียว  เปลี่ยวว้าง  ต่างดินแดน
อุ่นอ้อมแขน  แหนหวง  จักล่วงลา



น้ำตาหยด  รดร่วง  ในทรวงอก
คนป้องปก  จะผกผิน  บินแล้วหนา
ไกลครั้งนี้  อีกนาน  กาลนำพา
จะกลับมา  หากัน  นั้นเหมือนเคย



ผูกสัมพันธ์  กันไว้  สายโลหิต
ฝากความคิด  ยึดมั่น  อันเปิดเผย
ต่อเติมทุน  หนุนแรง  ให้แกร่งเอย
ไม่หมางเมย  ใยเยื่อ  เชื่อ..กลับมา

ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

...เป็นอีกวัน...



เป็นอีกวัน  ผันผ่าน  กาลเวลา
พร้อมคำว่า  ต้องคอย  ลอยในหัว
เป็นอีกวัน  ผันใกล้  ใจสั่นรัว
แทบตั้งตัว  ไม่ติด  ปิดทางไป



เป็นอีกวัน  ผันเปลี่ยน  กาลเวียนหมุน
น้ำตาอุ่น  หยดร่วง  ทรวงหวั่นไหว
เป็นอีกวัน  ผันผ่าน  กับการไกล
ที่ทรวงใน  ไม่ยินดี  เลยพี่เธอ



เป็นอีกวัน  ผันผก  อกกลัดหนอง
ต้องจำจอง  ห้องใจ  ไม่ให้เผลอ
เป็นอีกวัน  ผันแปร  แคร์นะเออ
จะได้เจอ  พี่นี้  ไม่กี่วัน



เป็นอีกวัน  ผันผ่าน  ไม่นานนัก
ที่เสาหลัก  ป้องปก  จะผกผัน
เป็นอีกวัน  วันหนึ่ง  ซึ่งมีกัน
แล้วเหหัน  กั้นแดน  ต่างแคว้นไป



เป็นอีกวัน  กำสรด  ต้องกดเก็บ
ให้หนาวเหน็บ  เจ็บลึก  รู้สึกไหว
เป็นอีกวัน  ผันเปลี่ยน  เวียนเร็วไว
จะรั้งไว้  ไม่ได้หนา  สักนาที

ภาพวาด

เศร้าแค่กลอน ตอนนี้ น้องไหวแล้วนะ พี่ภพ

[ภ.ภาพวาด]

.. ไม่รู้ หนูจะรอ ..


น้องไม่รู้  เลยหนา  ถ้าพี่ไป
จะเข้มแข็ง  อยู่ไหม  ในวันนั้น
แต่อย่างไร  ก็อยากให้  เชื่อใจกัน
น้องจะผ่าน  พ้นผัน  สักวันเออ



แม้วันนั้น  พี่ไกล  จากไปแล้ว
ใจน้องแก้ว  อาจแน่วแน่  แท้เสมอ
หรืออาจล้ม  ตรมตาม  ยามไม่เจอ
แต่ขอไว้  พี่เธอ  อย่ากลับมา



หากไม่คบ  เจ็ดปี  ที่ประมาณ
เสร็จจากงาน  การมี  ของพี่หนา
อย่าได้กลับ  มาเรียง  เคียงน้องยา
เพราะไม่อยาก  เป็นภาระ  นะพี่ชาย



คงเข้าใจ  ใช่ไหม  ในคำกล่าว
ความปวดร้าว  ของฤดี  พี่ห่างหาย
แม้ไม่อยาก  พรากไกล  ไปห่างกาย
ก็มิหมาย  รั้งอยู่  ให้ดูแล



น้องไม่อยาก  เป็นตัวถ่วง  ห่วงข้างหลัง
ให้พะว้า  ภวังค์  รั้งดวงแด
เมื่อถึงวัน  นั้นไกล  ไปแน่แท้
อย่าหันมา  แยแส  หรืแคร์กัน



ให้พี่กลับ  อีกครั้ง  หลังงานจบ
เราจะสบ  พบหน้า  พาสุขสันต์
มีรอยยิ้ม  อิ่มอาบ  ตราบนิรันดร์
เป็นภาพฝัน  วันไกล  ที่ใจ"รอ"

ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

:+: สายหูกโลหิต :+:

เป็นอีกวัน  ที่เคลื่อน  เขยื่อนเข้า
ให้ใจเรา  ยิ่งสั่น  แลหวั่นไหว
ทุกเวลา  นาที  ที่ผันไป
ก็เข้าใกล้  คำว่าไกล  ไปทุกครา



อีกไม่นาน  กาลเปลี่ยน  ที่เวียนผัน
ต้องไกลกัน  ให้เคว้ง  วังเวงหา
ความผูกพัน  น้องมี  ต่อพี่ยา
จะไม่ลา  พาเลือน  จะเหมือนเคย



ปลายโค้งฟ้า  หาไกล  ถ้าใจผูก
ดังสายหูก  โลหิต  ชิดเขนย
แม้จักนาน  นานเท่าไหร่  ไม่หมางเมย
จะรอพี่  ยอดเชย  เอ๋ยกลับมา



วันพรุ่งนี้  เป็นไง  น้องไม่รู้
แต่วันนี้  ขออยู่  เป็นคู่หนา
ช้ำที่ไกล  กายห่าง  ต่างสุธา
แต่มองฟ้า  ผืนเดียวกัน  ฉันสุขใจ

ภาพวาด



แปลกจังนะ บางสิ่งที่รอคอย อยากให้ถึงใจแทบขาด แต่กับช้าเหลือเกิน
แต่ กับ บ้างสิ่งที่ไม่อยากให้ถึงเวลา ดูมันไวจนทำให้ใจหาย

[ภ.ภาพวาด]

:+: วันสุดท้าย :+:


วันนี้เป็น  วันสุดท้าย  แล้วใช่ไหม
คงต้องไกล  กันอีก  ซีกโลกฝัน
อีกเจ็ดปี  นะพี่จ๋า  มาพบกัน
สัญญามั่น  วันพบ  อย่าลบเลือน



น้องจะคอย  คอยและคอย  คอยตรงนี้
คอยเพียงพี่  ที่รัก  จักมาเยือน
ทางยาวไกล  ใจไม่ลา  จักตราเตือน
จำเสมือน  วันกลับ  นับวันคอย



อรุณรุ่ง  พรุ่งนี้  แล้วซี่นะั
ที่เราจะ  ต้องไกล  ใจเศร้าสร้อย
ไม่มีกาย  เคียงกาย  สายใยร้อย
น้ำตาปรอย  เป็นรอยทาง  แต้มปรางนวล



ฝากอักษร  กลอนสาส์น  ขานขับส่ง
วาดบรรจง  ลงไป  ใจกำสรวล
ห่างกันไป  เจ็ดปี  พี่อย่ารวน
แม้นานควร  ก็จงกลับ  อย่าลับใจ



แต่อย่างไร  ก็ตาม  เมื่อยามห่าง
จะมีน้อง  เคียงข้าง  วางใจใกล้
เป็นพลัง  อยู่ตรงนี้  ณ ที่ไกล
ฝากเอาไว้  ให้พี่ฉัน  นั้นคนเดียว



เมื่่อยามเหนื่อย  ยามท้อ  ต่องานหนัก
เอนกายพัก  หลับตา  สักคราเดี๋ยว
ความมืดมน  ล้นใจ  จักคลายเกลียว
เป็นวิธี  ยาเยียว  ยามเปลี่ยวดาย

ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

-+- หมดเวลา -+-


หมดเวลา  แล้วซี  โอ่พี่จ๋า
ต้องร่ำลา  กันไป  ใจผกผัน
นับจากนี้  มีอยู่  คู่เรานั้น
คือสัมพันธ์  มั่นจิต  โลหิตเดียว



หนทางยาว  ร้าวลึก  รู้สึกห่วง
น้ำตาร่วง  ดวงแด  เกินแลเหลียว
สุดปลายฟ้า  คว้าไม่ถึง  จะดึงเกลียว
ความเปล่าเปลี่ยว  เดียวดาย  คล้ายดั่งปม



ผูกและมัด  ขัดเงื่อน  เหมือนสลัก
เจ็บยิ่งนัก  ปักใจ  ให้ขื่นขม
รอสักวัน  วันหนึ่ง  ซึ่งความตรม
จักคลายกลม  ปมเกลียว  ความเดียวดาย



รู้ว่านาน  นานนัก  จักต้องทน
เพื่อรอคน  สำคัญ  ที่ฉันหมาย
กลับมายืน  เคียงข้าง  ย่างเคียงกาย
คือพี่ชาย  นายนี้  ที่น้องรอ

ภาพวาด



ภาพจะรอพี่ภพกลับมานะ

[ภ.ภาพวาด]

+-+ นัยน์ตา..ภาษาใจ +-+


เพิ่งจะซึ้ง  ถึงคำว่า  "น้ำตา..ตกใน"
ก็เมื่อใจ  ไห้หวน  รัญจวนหา
อยากไห้ร้อง  ก้องไป  คล้ายโศกา
แต่น้ำตา  มิพาหลั่ง  อย่างควรเป็น



สะอื้นร่ำ  ช้ำในอก  ให้หมกไหม้
เส้นทางใจ  ไกลแท้  เกินแลเห็น
น้ำใสใส  ไหลเป็นกรด  รดกระเซ็น
ทรวงรำเค็ญ  เข็ญฤดี  พี่จากไกล



น้องเพิ่งซึ้ง  ถึงคำนี้  เมื่อพี่จร
ความอาทร  ความห่วงหา  พาร่ำไห้
โลหิตข้น  เป็นเหตุผล  ทนทุกข์ใจ
สายเลือดไซร้  ไยต้องห่าง  ให้หมางมน



เจ็ดปีนะ  จะต้องห่าง  อยู่อย่างนี้
แม้รู้ดี  พี่ชายข้าง  ทุกข์ทางหน
แต่ยังไง  ใจรำเค็ญ  เป็นกังวน
คิดถึงคน  สายเลือดเดียว  ให้เปลี่ยวใจ



อยากร้องไห้  ให้น้ำใส  ไหลออกตา
คลายโศกา  อุรามี  ที่หวั่นไหว
แต่แปลกเหลือ  เมื่อสายน้ำ  ที่หลั่งไป
มันรินไหล  ภายในจิต  ปิดประตู



ให้อัดอั้น  ฉันจะเอ่ย  เผยใดกล่าว
ก็ปวดร้าว  เกินบอก  ออกไปสู่
ที่ทำได้  ให้พี่จ้อง  แลมองดู
นัยน์ตาหนู  คงรู้หนา...ภาษาใจ

ภาพวาด



ครั้งที่แล้ว ภาพรู้สึกถึงคำว่า น้ำท่วมปาก อยากจะพูด แต่ก็พูดไม่ออก ก็ตอน คุณยายเสีย
วันนี้ก็ได้รู้ ถึงอีกคำจนได้ เหอะๆ ขำดี

[ภ.ภาพวาด]

:+: วันแรกเมื่อไกล :+:


เป็นไงบ้าง  วันแรก  ในวันนี้
สบายดี  หรือเปล่า  เล่าพี่จ๋า
การเดินทาง  สะดวกไหม  ให้กล่าวมา
บอกน้องยา  บ้างซี  คุณพี่ชาย



ถึงหรือยัง  อยากฟังข่าว  พี่กล่าวเอ่ย
บอกเฉลย  เผยหนา  อย่าเงียบหาย
น้องคนนี้  ที่ห่าง  มิข้างกาย
รอรับสาย  พี่อยู่  รู้ไหมเออ



ต่างดินแดน  แคว้นไกล  ใจอย่าห่าง
เพราะแค่นี้  ก็หมองหมาง  เปลี่ยวทางเผลอ
อยากสดับ  รับข่าวดี  จากพี่เธอ
ช่วยเสนอ  ด้วยหนา  วรากานท์



เพียงวันแรก  เพิ่งจากไป  เพิ่งไกลกัน
รู้สึกเคว้ง  วังเวงหวั่น  จะกลั่นสาน
เรียบเรียงถ้อย  ร้อยคำ  ทำร้าวราญ
โอ้ดวงมานต์  พาลจะแตก  แหลกเป็นจุน



พี่เจ้าขา  ครานี้  ที่เมืองฟ้า
เป็นเพลา  เท่าใด  ใจคิดคุ้้น
เพราะสัญญาณ  ขานใจ  ในคำคุณ
ยังไม่มี  เกื้อหนุน  ให้อุ่นใจ



เฝ้าแต่รอ  รอสาย  จากปลายทาง
ให้หนักกลาง  หว่างทรวง  ดวงใจไหว
ยังไม่รู้  ว่าพีฉัน  นั้นเป็นไง
ยิ่งทำให้  ห่วงหา  มากกว่าเคย

ภาพวาด



ถึงแล้วโทรกลับด้วยนะ ไม่โทรละ หึ หนูจะฟ้องแม่

[ภ.ภาพวาด]

+-+ ข่าวคนไกล +-+


ได้รับสาย  ปลายทาง  ณ ต่างแดน
ให้สุขแสน  ชีวี  ดวงนี้หนา
เพียงแค่ภาพ  ทราบว่าพี่  ที่ปลายฟ้า
ถึงจุดหมาย  ดังว่า  พาชื่นทรวง



ไปวันแรก  ไม่ทันพัก  งานหนักเข้า
โอ้พี่เรา  เขาคงเหนื่อย  ให้เมื่อยหน่วง
ใครกันนะ  จะนวดเฟ้น  จับเส้นรวง
ให้แดดวง  ล่วงสบาย  คลายล้ากัน



ป่านนี้คง  โหมการ  ทำงานอยู่
ถึงไม่บอก  น้องก็รู้  อยู่หละนั่น
แม้เวลา  นาที  ที่มีกัน
จะต่างวัน  ต่างคืน  ใช่อื่นไกล



ด้วยนิสัย  ใจคอ  พอจะซึ้ง
จึงรู้ถึง  ซึ่งราง  บางอย่างได้
พี่เป็นพี่  ที่น้องชิด  สนิทใจ
และเคียงใกล้  มากหนา  กว่าประมาณ



ขอส่งสาย  ปลายษร  บทกลอนท้าย
ถึงพี่ชาย  สายเลือดเดียว  เกี่ยวผสาน
ถึงแม้ไกล  ไปเท่าไร  ให้เท่านาน
จะรอพี่  คืนบ้าน  เรือนชานเรา



เหนื่อยหน่ายหนัก  เท่าใด  ขอให้ซึ้ง
ว่ามีน้อง  คนหนึ่ง  ซึ่งคอยเฝ้า
หวังให้พี่  กลับเรียง  ร่วมเคียงเงา
เหมือนดังเก่า  เย้าแหย่  แต่เล็กมา

ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

:-:  ถึงพี่ชาย (พี่ภพ)  :-:



กลอนบทนี้  ที่เรียง  สำเนียงรส
ทุกทุกบท  จดลาย  สายอักษร
นั่นคือใจ  ในฤดี  ที่อาทร
แด่คนจร  อีกฝั่งฟ้า  นภาไกล



โปรดจงรับ  สดับถ้อย  ร้อยวลี
อักษรศรี  ที่เพียร  เขียนส่งให้
ทุกทุกช่วง  ห้วงคำ  ลำนำไทย
คือหัวใจ  หทัยกานท์  สารเนื้อคำ



ฝากวลี  ถึงพี่ชาย  ปลายโค้งฟ้า
รู้ไว้หนา  ว่าน้องน้อย  ยังคอยร่ำ
จากที่ไกล  ณ เหนือกลาง  ทางระกำ
ยังไม่ช้ำ  เท่าวันนี้  ที่ไกลแดน



เราจะสบ  พบกัน  นั้นเมื่อใด
อีกนานไหม  เล่าหนา  พาห่วงแหน
ต้องเจ็ดปี  ตามกำหนด  กฎตัวแทน
ให้ห่างแคว้น  แดนดิน  ทุกถิ่นทาง

ภาพวาด

[ภ.ภาพวาด]

++ วันนี้เรื่องเยอะ ++


ลุงอินทรุดหนัก
ต้องพักโรงบาล
คนเฝ้าอาการ
คือหลานของเรา



พี่หมอรักษา
ให้ยากับเขา
อาการทุเลา
ก็เบาใจเออ



เจ็าอ๊อดตดใจ
ต้องไล่เสนอ
ให้ไปพบเจอ
ลุงเะอทันที



ขอเล่าคล้าวคล้าว
เรื่องยาวไม่ดี
เพราะว่าน้องนี้
ไม่มีแก่ใจ



ไว้จะดทรหา
เล่าว่ากล่าวให้
อาการลุงไซร้
เป็นไงที่มี



วันนี้ภาพคุม
ต้องกลุ้มเลยพี่
เพราะเจอสองผี
ให้จี้อารมณ์



พยามอดกลั้น
ตัวฉันนั้นข่ม
ไม่ปล่อยให้จม
กับคมวาจา



พยามถึงจุด
แทบสุดแล้วหนา
หลีกเลี่ยงห่างมา
หลายคราแล้วเออ



ที่อดที่ทน
เหตุผลนั้นเหรอ
ไม่มีเลิศเลอ
แค่เกลอเพื่อนกัน



ขอจบไว้ก่อน
ลายษรกลอนสรรค์
เล่าไว้เพียงนั้น
พี่ฉัน...(จง)  วางใจ



ดูแลตัวด้วย
ขออวยพรให้
พ่อแม่ส่งไป
แรงใจที่มี



น้องก็ไม่ต่าง
แม้ห่างไกลพี่
สายเลือดเดียวนี้
ไม่มีเสื่อมคลาย


ภาพวาด

พี่ภพ อ่ะ พี่ภพไม่อยู่ไม่ดีเลย ภาพต้องไปดูที่เว็บด้วยอ่ะ  แต่ไม่เป็นไร  ภาพหาเหยื่อได้แล้ว
เออ อีกอย่าง ภาพคิดถึงพี่ภพมาก หายใจเข้าเป็น ของฝาก หายใจออกเป็นของฝาก55 เป็นน้องสาวที่ดี ไหม?55

[ภ.ภาพวาด]

++ ตอบเมล ++





ได้รับเมล  เย็นยาม  ข้อความสั้น
ว่าพี่นั้น  สุขดี  มีงานหลาย
เดี๋ยวจะมี  ประชุม  กลุ่มพวกนาย
ทั้งฝ่ายขาย  ฝ่ายซื้อ  หาลือกัน



พี่บอกมา  ว่าวุ่น  หัวหมุนหนัก
ไม่ค่อยมี  เวลาพัก  จักเรียงสรรค์
ได้แค่ตอบ  ข้อความแคบ  แอบส่งมัน
มาให้ฉัน  คนนี้  ที่ห่างไกล



พออ่านครบ  จบความ  ตามลายสือ
ก็พามือ  พิมพ์ตอบ  มอบส่งให้
เป็นข้อความ  สั้นสั้น  กลั่นจากใจ
"สู้แค่ไหว  ไม่ต้องเร่ง  คร่ำเคร่งเกิน



อาจเป็นคำ  ง่ายง่าย  คล้ายไม่สน
แต่หากค้น  จนแจ้ง  ไม่แกล้งเผิน
ก็จะสบ  พบความนัย  ใจเชื้อเชิญ
ว่า"ให้เดิน  อย่างสบาย  ถึงปลายทาง"


จากน้องสาว
ภาพวาด