21 กันยา ครบรอบ 4 ปีของการเสียชีวิตของเพื่อนที่ปฏิติงานในจังหวัดชายแดนใต้

[Rung]

ขออนุญาต พี่มานะ Copy ข้อความที่โพสต์ไว้ในกระทู้ http://www.navy22.com/th/index.php?option=com_smf&Itemid=0&topic=17680.msg24616#msg24616   มาลงตรงนี้น่ะค่ะ

And  all of our Hero ......R I P.....

[weera]

หลายเหตุการณ์ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่มีการสูญเสียไม่จบสิ้น
คนที่ก่อความไม่สงบก็ยังคงก่อเหตุกันไม่เว้นแต่ละวัน หยุดเสียทีได้มั้ย

[แดงคนดี]

                                 หมู่บ้านจุฬาภรณ์ที่ 2 ทหารผู้เคราะห์ร้ายใช้เป็นที่พำนัก ถูกความเศร้าเข้ามาปกคลุม
ภาย ในที่ตั้งหน่วยทหารแห่งนี้ ไม่ได้ใหญ่โตกว้างขวาง มีรั้วรอบขอบชิดเหมือนกับค่ายทหารทั่วๆ ไป เพราะเป็นเพียงศูนย์ฝึกอบรมและเผยแพร่เทคโนโลยีการเพาะเลี้ยงกล้วยไม้ ไม้ดอกไม้ประดับ ของโครงการจุฬาภรณ์ อาคารไม้เล็กๆ ด้านหน้า เป็นทั้งสถานที่ประชุมวางแผนงาน และห้องพักผ่อน ส่วนด้านหลังเป็นเรือนเพาะชำ ซึ่งมีทั้งกล้วยไม้ และดอกหน้าวัว

                  ศูนย์ นี้เปิดมาตั้งแต่ปี 2535” ทหารวัยใกล้เกษียณนายหนึ่งเอ่ยขึ้นมา “หน้าที่หลักของเราคือดูแลเรือนเพาะชำกล้วยไม้ และมีภารกิจเสริมอื่นๆ ตามแต่ผู้บังคับบัญชาจะสั่งการมา

                เมื่อถามถึง เรือตรีวินัย นาคะบุตร และ พันจ่าเอกคำธร ทองเอียด ซึ่งจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เขาตอบว่า ทั้งคู่ทำงานอยู่ในศูนย์แห่งนี้ และเป็นคนนิสัยดี เป็นที่รักใคร่ของลูกน้องทุกคน

                ทั้งคู่นิสัยดีมากๆ ปฏิบัติหน้าที่ได้ดี โดยเฉพาะเรือตรีวินัย เป็นหัวหน้าชุดปฏิบัติการของโครงการด้วย ซึ่งก็ต้องทำหน้าที่วางแผนจัดกำลังเข้าเวรตรวจตราเรือนเพาะชำต่างๆ และจัดการภารกิจตามที่ได้รับมอบหมาย

เรือตรีวินัย นาคะบุตร

             เขาบอกด้วยว่า ทั้งสองชอบช่วยเหลือชาวบ้าน ซึ่งก็เป็นงานหลักของนาวิกโยธินในหมู่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนาอยู่แล้ว ทำให้ชาวบ้านต่างรู้สึกผูกพันกับทหารที่ศูนย์แห่งนี้

            ในวันเกิด เหตุ ทั้งคู่ก็อยู่ในค่าย พอตกค่ำก็ได้ยินเสียงปืนจากหมู่บ้านใกล้ๆ ก็เลยสอบถามจากคนรู้จัก แล้วก็ขับรถออกไปดู เพื่อไปช่วยชาวบ้านหรือเจ้าหน้าที่ที่อาจจะได้รับบาดเจ็บ แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ เสียงของทหารชราขาดห้วงไปเฉยๆ คล้ายพยายามเก็บกดความเศร้า

                ไม่ห่าง จากค่ายทหารเล็กๆ แห่งนี้ เป็นที่ทำการขององค์การบริหารส่วนตำบล และใกล้ๆ กันเป็นร้านขายของชำประจำหมู่บ้าน ซึ่งใครๆ ต่างก็แวะเวียนมา

โอ๊ย..ชาวบ้านรู้จักดี ทั้งสองคนนั่นแหละ  เจ้าของร้านชำซึ่งเป็นชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น

                จ่าคำธรเป็นคนดี เขาเป็นคนสงขลา มาอยู่ที่นี่ตั้งสิบกว่าปีแล้ว ตั้งแต่เปิดศูนย์เพาะเลี้ยงฯครั้งแรกเมื่อปี 2535 โน่นแหละ

ส่วนเรือตรีวินัย เพิ่งย้ายมาประจำสัก 2 ปี ภรรยาเจ้าของร้านกล่าวขึ้นบ้าง

เขาแวะมาที่นี่บ่อย มาครั้งหนึ่งก็ซื้อของทีละมากๆ เหมือนช่วยเราน่ะ แกชอบช่วยเหลือชาวบ้าน คนที่นี่รักแกทั้งนั้น

พันจ่าเอกคำธร ทองเอียด

             จาก ปากคำของชาวบ้าน ทำให้เราทราบว่าหมู่บ้านนี้ไม่เคยเกิดเหตุร้ายขึ้นเลย ไม่ว่าสถานการณ์ใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้จะรุนแรงขนาดไหน ซึ่งสาเหตุหนึ่งอาจจะเป็นเพราะมีหน่วยทหารนาวิกโยธินปักหลักอยู่ในพื้นที่ นานนับสิบปี

               พวกทหารก็ออกตรวจตราเรื่อยๆ คอยแวะเวียนมาถาม คนแถวนี้รู้จักกันดี รู้สึกเสียใจมากที่ทั้งคู่ต้องมาจบชีวิตแบบนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันเป็นเรื่องจริง ภรรยาเจ้าของร้านชำ กล่าว

              คนดีๆ ไม่น่าจะมาตายชายเจ้าของร้านกล่าวเสริม ตอนที่มีการยิงกัน เขาหวังดีนะ
รถที่ขับออกไปดูก็เป็นรถส่วนตัวของเขาเอง

                ที่ สภ.อ.ระแงะ รถยนต์ส่วนตัวของเรือตรีวินัย พาหนะที่พาเขาและลูกน้องไปยังบ้านตันหยงลิมอก่อนจบชีวิต จอดสงบนิ่งอยู่ในลานจอดรถของโรงพัก รถเก๋งโตโยต้า โซลูน่า สีน้ำเงิน หมายเลขทะเบียน กท 972 สงขลา ซึ่งเคยเป็นรถคู่กายนาวิกโยธินหนุ่มใหญ่ อยู่ในสภาพพังยับ มีร่องรอยถูกทุบเกือบทั้งคัน ยางหน้าแบนติดพื้นถนน

                ที่ น่าสลดใจยิ่งกว่าสภาพรถก็คือร่องรอยขูดขีดที่บริเวณตัวถังด้านซ้าย ซึ่งมีข้อความเป็นภาษาไทยอ่านได้ว่า ตำรวจฆ่าประชาชนและด้วยประโยคสั้นๆ ประโยคนี้ น่าจะเป็นการบ้านชิ้นสำคัญของฝ่ายความมั่นคงที่จะต้องลบความหวาดระแวงใน พื้นที่อันเป็นต้นตอของโศกนาฏกรรมครั้งแล้วครั้งเล่า ให้จบสิ้นลงเสียที

วันนัดเลี้ยงรุ่นกลายเป็นวันจัดงานรดนํ้าศพ

[แดงคนดี]

หลังจากที่ได้เคลื่อนย้าย คนเจ็บเพื่อส่งโรงพยาบาลแล้ว

                    ด้วยความเหนื่อยและเครียด กับสถานะการณ์ ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน เค้าทั้งคู่ ก็เดินกลับมาที่รถส่วนตัวที่เสียสละเอามาใช้ในหน้าที่

                  แต่คราวนี้ เสียงเครื่องไม่ได้ดังติดกระหึม หลังจากที่ปิดกุญแจเหมือนเดิม รถ สตาร์ท ไม่ติดเพราะถังน้ำมันโดนมือดีกรอกทรายเข้าไป พวกเค้าจึงออกมายืนนอกรถเพื่อที่จะ

โทรกลับขอความช่วยเหลือ จาก เพื่อนที่ กองพัน

ท่ามกลางความมืด

                 ฝูง ชาวบ้านที่ เค้าไม่คุ้นหน้า ซึ่งเริ่มทยอยมาอยู่เป็นกลุ่มๆ คุยกัน ตั้งแต่หัวค่ำ ก็ปีบวงล้อม เข้ามาเรื่อยๆ พลันเค้าทั้งคู่ก็ได้ยินเสียง คนตะโกนขึ้นมาเป็นภาษายาวี ว่า

จับมันไว้ พวกมันเป็นคนยิง ชาวบ้านเมื่อตอนพลบ จับมันไว้

กว่าเค้า จะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

ฝูงชนก็ ล้อมรอบพวกเค้ากับ รถ ไว้หมดแล้ว

ด้วยความตกใจ มือทั้งสองมือกระชับ ปืนกลคู่กายมาแนบตัว อย่างไม่รู้ตัว

เค้านึกไปถึงเหตุการณ์ ที่ พลร่ม สองคนโดนกลุ่มม็อบ ฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมเมือสองปีที่แล้วขึ้นมา อย่างช่วยไม่ได้

พวกเค้าพยายามจะ อธิบาย อธิบาย และอธิบาย แต่กลับไม่มีใครฟัง เค้าทั้งคู่เลย

            ตอนนี้ทางรอดของเค้าทางเดียว คือยิง สกัด ฝูงชนให้แตก และฉากหลบ เข้าป่ายางที่อยู่ใกล้ๆ แล้วอาศัยความมืด หนีออกนอกจุดวิกฤต นี้

มันไม่ยาก สำหรับ นย ที่ผ่านการฝึกมาอย่างหนักอย่างเค้าทั้งคู่ดอก

              แต่เค้ารู้ดีกว่าหากเค้ายิงเข้าฝูงชน หรือให้กำลังหักออก ไป สิ่งที่จะตามมาคือ ไฟใต้จะถูกโหมมากขึ้น ฝ่ายตรงข้ามจะกระพือ ข่าวว่า ทางการใช้กำลังกับชาวบ้าน หนังสือพิมพ์

             ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ก็จะไม่รอช้าที่จะนำไปเล่น NGO ก็คงออกมาวิจาร์ณ อย่างสนุกปาก เห็นการ์ณคงลุกลามไปเสียยิ่งกว่า ตากใบแน่นอน

สำนึกแห่งความเป็นทหารและความเป็นคนไทย

เค้าคงยอมให้เกิดสิ่งเหล่านั้นไม่ได้แน่ แม้จะรู้ดีว่า ต้องแลกด้วยชีวิตของทั้งคู่
ปืน เอ็มสิบหก ทั้งสองกระบอก สิ่งที่ถูกสร้างมา และมอบให้เค้าทั้งคู่ เพื่อใช้ป้องกันและสังหาร อริราช ศัตรู ของไทยทั้งมวล ก็ค่อยลดลง ลดลง และวางบนพื้น ของบ้าน ตันหยง พร้อมๆ กับ ชิวิตเค้าทั้งคู่ วีรบุรุษเราของคนไทย

ขอฝันใฝ่ ในฝันอันเหลือเชื่อ ขอสู้ศึกทุกเมื่อ ไม่หวั่นไหว
ขอทนทุกข์ รุกโรมโหมกายใจ ขอฝ่าฟัน ผองภัยด้วยใจทะนง

จะแน่วแน่ แก้ไขในสิ่งผิด จะรักชาติ จนชีวิตเป็นผุยผง
จะยอมตาย หมายให้เกียรติดำรง จะปิดทอง หลังองค์พระปฏิมา

ไม่ท้อถอย คอยสร้างสิ่งที่ควร ไม่เรรวน พะว้าพะวังคิดกังขา
ไม่เคืองแค้น น้อยใจ ในโชคชะตา ไม่เสียดาย ชีวา ถ้าสิ้นไป

นี่คือ ปณิธานที่หาญมุ่ง หมายผดุงยุติธรรม อันสดใส
ถึงทนทุกข์ ทรมาน นานเท่าใด ยังมั่นใจรักชาติ องอาจครัน

โลกมนุษย์ ย่อมจะดี กว่านี้แน่ เพราะมีผู้ไม่ยอมแพ้ แม้ถูกหยัน
จงยืนหยัด สู้ไป ใฝ่ประจัญ ยอมอาสัญ ก็เพราะปอง เทอดผองไทย

[แดงคนดี]

จาก  เว็บรุ่น 22 ของกองทัพเรือ
ซึ่ง ร.ต.วินัยผู้กล้าได้ทำการรายงานข่าวและแสดงความคิดเห็นไว้
อ่านดูแล้วจะรู้ว่าเศร้ามาก


พวกที่ก่อเหตุวุ่นวาย๓จว.ใต้กำลังทำอะไร

                เพื่อนฯ อ่านข่าวจะเห็นว่าในระยะนี้มีเหตูยิง ชาวบ้านอยู่บ่อยฯ เมื่อตอน๓ ทุ่มก็ยิงอีกรายด้วยเอ็ม ๑๖ ตายแทบไม่ทัน มันมีสาเหตู เนื่องจากมีแนวร่วมเข้ามอบตัวที่อ.จะแนะหลายคนน่าจะทำให้พวกที่เหลือร้อนตัว ต้องตามยิงคนที่คิดจะมอบตัวเพิ่มเพื่อยับยั้ง เพื่อนฯอ่านคงพอมองภาพออก เราอยากให้รัฐบาลเร่งประชาสัมพันธ์ให้เขากลับเข้ามามากฯ จ่าเต่า บ้านเดียวกับนายกช่วยบอกที

โดยคุณ วินัย นราธิวาส (203.113.77.36) [28-08-2005 23:00]


วันนี้ยิงชุดคุ้มครองจุดจอดรถไฟที่อ.รือเสาะ

ขณะ ที่ นย.กับตำรวจเดินทางกลับจากเฝ้าจุดจอดรถไฟมาทั้งวันจะกลับฐานฯถูกยิงด้วย อาก้า นย.๒ ตร.๑โชคยังดีที่แค่บาดเจ็บนิดหน่อย ..ตอนเย็นมีมือดีแอบโรยตะปูเรือใบบนถนนใกล้ๆกัน เราว่าช่วงนี้คงจะมีเรื่องแบบนี้ถี่ขึ้น โปรดติดตามตอนต่อไป


โดยคุณ วินัย นราธิวาส (203.113.77.41) [30-08-2005 20:58]


คืนนี้ ๓จว.ใต้วุ่นวายมาก

ตั้งแต่๑๙๓๐ ไม่รู้พวกไหนโรยตะปูเรือใบตามถนนแล้วยังเผายางรถยนต์ทั่วไปที่ปัตตานี ระเบิด๔ลูกหน้าค่ายอิงคยุทธ์ เราว่าน่าจะเป็นการทดสอบความสามารถของแนวร่วมที่พร้อมที่จะทำงานว่าใครกล้า แค่ไหนถ้าเราประมาณการณ์ถูกก็แสดงว่าอีกไม่นานเหตุรุนแรงจะต้องเกิดขึ้น (อย่าเพิ่งเชื่อเพราะเป็นเพียงการคาดการณ์)


โดยคุณ วินัย นราธิวาส (203.113.77.41) [31-08-2005 23:53]

นราธิวาสเช้านี้ระเบิดพระกำลังบิณฑบาตร

น่า เชื่อว่าเป็นการแก้แค้นที่อิหม่ามบ้านละหารอ.สุไหงปาดีถูกยิงตาย เพื่อนๆเชื่อไหมว่าชาวบ้านเข้าใจว่าทางราชการเป็นผู้สั่งยิงเมื่อไหร่เขาถึง จะหันกลับมาเชื่อและมั่นใจพวกเรา ช่วยกันคิดหาวิธีแก้แล้วส่งเข้าเว็บไซด์นายก


โดยคุณ วินัย นราธิวาส (203.113.77.41) [02-09-2005 21:14]

เมื่อ ๑๙๐๐วันนี้ นย.ถูกยิงฐาน

ไม่ รู้ใครช่างเกลียด นย.ซะจริงแอบยิงปืนเข้ามาในฐาน หลังอนามัย ต.สาวอ อ.รือเสาะ โชคยังดีไม่มีใครสูญเสีย ส่วนฐานของเรายังน่าอยู่เหมือนเดิม


โดยคุณ วินัย นราธิวาส (203.113.77.36) [12-09-2005 23:56]

[ปังปอน]

  ยังนึกถึงเพื่อนอยู่เสมอ...

[tpibul]

ส่งใจไป..สวรรค์