บรรพชนพลีชีพปกป้องมา วันนี้เราจะรักษาไว้ได้หรือไม่

[seahunter]

วิ๊ดเวี้ยว....หว่อ...”ประจำสถานีเดินเรือในร่องน้ำๆ”  ผมเอนตัวขึ้นมานั่งบนฟูกเก่าๆที่เปียกท่วมไปด้วยเหงื่อของผม ผมมองไปรอบๆตัว ในห้องแคบๆห้องหนึ่งที่มีแต่ตู้เตี้ยๆกับเตียงเล็กๆ3ชั้นวางเรียงแถวกันอยู่ แม้มันจะดูแล้วรู้สึกอึดอัด แต่สำหรับผมแล้วนั้นมันดีใจมากที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงนี้..  ” โหหห..เพื่อนไปประจำสถานีกันหมดแล้ว ดันมานอนอยู่ได้ เขารอคนเดียวเลยเนี่ย รีบขึ้นไปบนสะพานเดินเรือเลย”   เพื่อนผมวิ่งกระหืดกระหอบลงมาปลุกผม หลังจากตั้งสติได้ผมรีบคว้าเสื้อชูชีพวิ่งไปบนสะพานเดินเรือเพื่อเข้าหน้าที่ยาม  “หลับเพลินเลยนะ...ฝันร้ายหรอเหงื่อท่วมเลย”   นายยามเรือเดินถามผมผมได้แต่ยิ้มและทำหน้าที่ต่อไป  แต่คำถามที่ยังก้องในหูผมว่า  ” ทำไมเวลามันต้องย้อนมาให้เราเห็นภาพในอดีตเช่นนั้น” แต่คำตอบก็คงรู้ดีแก่ใจว่าทำไม
...หมู่เรือฝึกแล่นผ่านหินขี้ช้าง ...เริ่มมองเห็นกระโจมไฟแหลมงอบ.....  “เห็นซั้ง 5 ต้นตรงหัวเรือระยะใกล้!” ยามตรวจการรายงานเข้ามาด้วยความตื่นเต้น อาจด้วยความมืดทำให้ยามตรวจการณ์เพิ่งตรวจพบในระยะประชิด  “หางเสือซ้ายหมด”  นายยามเรือเดินรีบสั่งอย่างรวดเร็ว เรือเริ่มมีอาการหันอย่างรวดเร็วน่ากลัวจนนายยามต้องสั่ง   ”คลายหางเสือ หางเสือตรง”     “”” ขออนุญาตครับ...หางเสือค้าง!!’””



มิอาจหวังจะเป็นเยี่ยงวีรบุรุษ   แต่ก็สุดจะเห็นชาติพินาศสลาย
แม้นศัตรูมันคิดหวังมาทำลาย   มันจะได้แต่.....แผ่นดิน...ที่สิ้นกู

                                                                             
                                                                                                                                   

[แดงคนดี]

ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

น้องโอ๊ตน่ารักกกกกกกกจังเลยน้องชาย