เรื่องของครูยัง หาญทะเล หนึ่งในทหารเสือเสด็จเตี่ย

[esche]

ขอขอบพระคุณ ครูเขตร์ ศรียาภัย ครูใหญ่สายมวยไชยาที่กรุณาบันทึกเรื่องราวไว้ให้คนรุ่นหลังได้รับรู้

--มวยไทยจากวังเปรมประชากร--

ผู้เขียนได้กล่าวแล้วว่า ทางวังเปรมประชากรมิได้นิ่งนอนใจหรือมีความประมาทยิ่งเกิดกิตติศัพท์ความเก่งกาจครองฤทธิ์อำนาจพิสดารของมวยจีนจากฮ่องกงแพร่ออกมาอย่างมากมาย ฝ่ายมวยไทยก็ยิ่งเพียรพยายามเตรียมที่จะรับมืออย่างสม " สยามยศ " แม้ครั้งนี้ นายยัง หาญทะเลไม่มีหลวงพ่อสุก (พระครูวิมลคุณากร) แห่งวัดมะขามเฒ่า เหมือนเมื่อครั้ง นายทับ จำเกาะก็ยังมีตัวแทนคือเสด็จในกรม ฯ ศิษย์เอกของหลวงพ่อ ซึ่งเป็นผู้ทรงจัดเจนในศิลปการต่อสู้ และเสด็จในกรมฯตระหนักพระทัยดีว่า นอกจากความรู้ความสามารถด้านวิชาการแล้ว จิตวิทยาย่อมมีส่วนควบคุมนักมวยให้มีความเชื่อมั่นอันสุดยอดและนำไปสู่ความสำเร็จสมประสงค์ได้

พระองค์จึงทรงกรุณาทุ่มเทพระสติกำลังความสามารถประสิทธิประสาทและปลุกปั้น นายยัง หาญทะเล มวยในอุปการะของพระองค์ให้แข็งแกร่งเพียบพร้อมด้วยความรู้ ไม้กล ไม้ตาย ไม้ลับ พร้อมสรรพด้วย อิทธิอำปลัง (อำนาจเคลือบคลุม) ขั้น " เพชรดา " (คงทนต่อเขี้ยวงา) นอกจากนั้นนายยัง หาญทะเลยังได้รับคำยืนยันจากบุคคลภายนอกอย่างหนาหูว่า บรรดาทหารเรือลูกศิษย์เสด็จในกรม ฯ ซึ่งสักตราสมอดำที่ต้นแขนล้วนคงทนต่อ อสิธารา (คมศาสตราวุธ) เช่นอาวุธปลายแหลมชายธงเป็นต้น (มีดชายธงเป็นอาวุธที่พวกนักเลงสมัย ๕๐ ปีก่อนนิยมพกและใช้ ความร้ายแรงน้อยกว่ามีดซุย , หลาว หรือเหล็กขูดชาฟท์)
--พิธีอตตมสูตรและชุบตัว--

" คูณพ่อชลัม " (พระชลัมพิสัยเสนี ร.น. ผู้บังคับการเรือรบหลวงพระร่วง ซึ่งประชาชนเรี่ยไรซื้อให้รัฐบาล) ได้เป็นผู้นำในการประกอบพิธี อตตมสูตร ให้นายยัง หาญทะเล ตามบัญชาของ เสด็จในกรม ฯ แล้วก็ใช้เวลาตอนเช้าด้วยพิธีการที่เรียกกันว่าชุบตัวแล้วพักผ่อนเพื่อรอฤกษ์ยกขบวนไปสู่สนามมวยสวนกุหลาบตามประเพณีที่วังเปรมประชากรเคยปฏิบัติมา

อนึ่งตามที่ผู้เขียนเคยกล่าวไว้ในตอนต้น ๆ ว่าในสมัยโบราณนิยมให้นักมวยอาบน้ำชำระร่างกายก่อนเข้าสู่สนามรณรงค์นั้น หากพิจารณาให้ลึกซึ้งแล้วมิใช่ว่าคนไทยเชื่อถือในสิ่งที่งมงาย (Superstitious)เพราะการชำระร่างกายเป็นวิธีปล่อยทุกข์ให้กระเพาะวางเปล่า ลดอัตราอันตรายแก่อวัยวะภายในช่องท้องส่วนการอาบน้ำในแง่สุขลักษณะ น้ำเป็นอาโปธาตุที่สร้างกำลังความชุ่มชื่นแก่ร่างกาย ด้วยเหตุว่าประเทศไทยอยู่ในโซนร้อน จึงไม่จำเป็นต้องพะวักพะวน " อุ่นเครื่อง " (Warm up)
ตามแบบอย่างต่างประเทศซึ่งเป็นประเทศหนาว อีกประการหนึ่งหารบริกรรมมนต์คาถา

(Supernatural Psychology) ตามลัทธิศรัทธาของคนไทยก็นับว่าเป็นอุปเท่ห์ในการอุ่นเครื่องได้ดุจกัน ผู้ใดสงสัยโปรดทดลองด้วยตนเองโดยนั่งนิ่ง ๆ (ทำนองนักมวยไหว้ครู) หายใจเข้าออกลึก ๆ ช้า ๆ (บริกรรมพระคาถาสุดแต่จะเล่าเรียนจากอาจารย์ใด) ประมาณสัก ๑ นาที (เวลาที่เลือดฉีดทั่วร่างกาย) ก็จะเริ่มรู้สึกว่ามีความอบอุ่นขึ้นแถว ๆ ข้างหูหรือข้างหลังตอนใต้สะบัก ทั้งนี้อาศัยพลังจิตของผู้บริหารด้วย

พิธีอตตมสูตรก็ทำนองเดียวกับการอาบน้ำวึ่งมีธรรมเนียมนิยมในประเทศอินเดียในเวลาก่อนทำการสำคัญใด ๆ ฉะนั้นในบางโอกาสที่ไม่สามารถอาบน้ำชำระกายก็ถือเอาเพียงรดน้ำมนต์ (ไสยศาสตร์) เพื่อรับสวัสดิมงคลตามประเพณีพราหมณ์ ซึ่งนำเข้ามาในประเทศไทย ต่อมาเมื่อผลแห่งความจริงปรากฏว่าไทยเป็นชาติที่นับถือศาสนาพุทธ จึงเปลี่ยนเป็นรดน้ำพระพุทธมนต์แต่เพราะความเคยชิน หรือไม่เข้าใจแจ่มแจ้งพวกเราจึงคงได้ยินใช้กันสับสนว่ารดน้ำมนต์อย่างเดิม

--วันมังกรสู้เสือ--

วันนั้นเป็นวันที่เต็มไปด้วยภาพอันน่าตื่นเต้นเหลือที่จะพรรณา ผู้คนในชุดแต่งกายตามเชื้อชาติหลั่งไหลมุ่งหน้ามายังสนามมวยสวนกุหลาบเพื่อชมมวยจีนมวยไทย บรรยากาศตอนแรก แดดร้อนจัดและแจ่มใสตลอดจนถึงตอนบ่าย ทำให้เกิดความหวังกันว่าอากาศปลอดโปร่งดีตลอดวัน แต่ก่อนเวลา ๑๖.๐๐ น อันเป็นเวลาเริ่มแข่งขันมวยมีฝนโปรยเม็ดลงมาเล็กน้อย แม้กระนั้นก็ไม่มีใครขยับเขยื้อนจากที่นั่งซึ่งเรียกได้ว่าเต็ม เพราะเกรงจะไม่ได้นั่งอย่างเดิม เมื่อมวยคู่ประกอบรายการได้แข่งขันแล้วปรากฏว่าเก้าอี้นั่งเดี่ยวรอบ ๆ เวที และที่นั่งชั้นอัฒจันท์เต็มจนต้องยัดเยียดเบียดเสียดกันแน่นขนัดทั้งภายนอกบริเวณและภายในสนามมวยชักจะมีการรวนเรกันดันประตู พ่อค้าหาบเร่เท่านั้นที่ได้รับประโยชน์เกินคาดเพราะขายสินค้าคล่องเป้นเทน้ำเทท่า ขณะนั้นประชาชนที่อุตส่าห์กรำแดดเข้านั่งคอยชมมวยคู่พิเศษระหว่างจีนกับไทยชักเคร่งเครียดด้วยความร้อน

ทันใด โฆสก ประจำสนามมวยก็ประกาศก้องว่านักมวยค๋สำคัญได้มาถึงสนามและกำลังเตรียมตัวจะขึ้นสังเวียนต่อไปแล้ว !

พึงสังเกตว่าในตอนแรกผู้เขียนใช้คำว่า โฆษก ด้วยความตั้งใจให้เป็น พิธีกร แต่มาในตอนหลังนี้ผู้เขียนใช้คำว่า โฆสก ด้วยความตั้งใจให้หมายถึง ผู้ประกาศ (Ring announcer) เหราะเหตุว่าในปัจจุบันนี้ มักใช้ไม่แยกกันจนบางคนไม่รู้หน้าที่ของตน โฆษณาเสียจนการกีฬากลายเป็นการชวนออกศึกไป ซึ่งผู้เขียนรู้สึกว่าเป็นการเสียหาย ข้อนี้ย่อมสุดแต่อาจารย์ทั้งหลายจะพิจารณา
--นายยัง หาญทะเลขึ้นสังเวียน--

ประชาชนต่างลุกฮือชะแง้ชะเง้อมองไปทางเดียวกัน มีรายงานจากภายนอกอีกว่า เวลานี้ประชาชนกำลังจะพังประตูเพราะซื้อบัตรดูมวยไม่ได้ เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยทุกฝ่ายต้องปฏิบัติงานด้วยความยุ่งยากเหน็ดเหนื่อย
" บัตรหมดแล้ว ที่นั่งเต็ม ! " เสียง โฆสก ประกาศทางโทรโข่ง

ทันใดนั้นประชาชนก็โห่ร้องกลบเสียงโฆสก เพราะนายยัง หาญทะเล ในเครื่องแต่งกายมวยไทยครบถ้วน ผ้าขนหนูสีเทาชุบน้ำพอหมาด ๆ พาดปกสองบ่า ไว้หนวดริมฝีปากบนแบบชาวชนบทไทยทั้งหลาย เคี้ยวหมาก (อาพัด) แหยะ ๆ ขนาบข้างด้วยพี่เลี้ยงและ " คุณพ่อชลัมภ์ " มาหยุดดุษฎีก่อนก้าวขึ้นบันไดยกพื้นสูงประมาณ ๔ ฟุต สะกดทับสรรพอัปมงคลการกระทำของฝ่ายศัตรูตามที่ครูบาอาจารย์สั่งสอน แล้วค่อย ๆ ก้าวตีนขวาขึ้นบันไดเข้าบนสังเวียน ยกแขนที่ห้อยไว้ข้างตัวทำนองเดียวกับพลตระเวนเท็กซัส (Texas Ranger) เตรียมพร้อมจะชักปืน ขึ้นพนมไหว้ไปรอบ ๆ ทิศ กัดฟันด้วยมั่นใจ เสียงโห่ร้องต้อนรับนายยัง หาญทะเลดังแรงขึ้นกว่าเดิมอีกครั้งหนึ่งแล้วค่อย ๆ เงียบ ๆ ลง

--จี๊ฉ่างขึ้นสังเวียน--

เสียงโห่ร้องยังไม่ทันสงบดี เสียง ฮ้อ.. ฮ้อ..! พร้อมกับเสียงกลอง ตลุ้ง ตุ้ง ฉ่าง แช่ เก๊ง ! กวงเล่าโก๊ก็ดังซ้อนขึ้นจนแก้วหูแทบแตก " มาแล้ว นั่นจี๊ฉ่างคนตัดผมโล้นที่ห้อมล้อมด้วยพวกพ้องชาติเดียวกัน ! " เป็นคำตะโกนต่อ ๆ เซ็งแซ่ดจนฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะเพียงแต่เสียงกลองและฉาบขนาดใหญ่ ก็สะเทือนยอดอกและหูอื้อเสียแล้ว จึงไม่สามารถรู้ว่าประชาชนพูดจากล่าวขวัญอะไรกัน

เมื่อขบวนน้อย ๆ โอบล้อมนายจี๊ฉ่างมาถึงหน้าบันไดยกพื้นสูง ๔ ฟุต จี๊ (โฮ้วจงกุ๋น) ฉ่าง ซึ่งเดินชูกำปั้น " หัวนกอินทรีย์ " (Eagle - beak Fists) ก็เดินล้ำหน้าเพื่อน ๆ ไปโดยมิได้หยุดรั้งรอ แผ่อำนาจด้วยสุรเสียงตวาด " ว้าก ! ?." แบบงิ้วทำให้เลือดแทบจะข้นแข็งตัว แล้วกระโดดจนแผลวข้ามลูกนอนลูกตั้งบันได ๔ - ๕ ขั้น ขึ้นบนเวทีคล้ายเสือดาวกระโจนข้ามเรียวไผ่เข้าในคอกแพะ หรือคล้ายขึ้นลุยไถ ที่เคยพบในหนังสือพงศาวดารจีนราวกับเสียงคลื่นในมหาสมุทร ก่อความกระวนกระวายหวาดหวั่นแก่ประชาชนชาวไทยแทนนายยัง หาญทะเล เพื่อนร่วมชาติอย่างพรรณนาไม่ถูก

[esche]

--โฆสกประกาศศึก--

" โปรดเงียบ โปรดเงียบ " เสียงโฆสกกระจายออกทางโทรโข่ง " ต่อไปนี้จะเป็นมวยคู่พิเศษส่งเสริมราชการเสือป่า ?? โปรดเงียบหน่อยครับ เงียบหน่อย " โฆสกกล่าวขอร้องและเตือนซ้ำอีก

" ผู้ที่ยืนอยู่ทางมุมนี้ " เจ้าหน้าที่ผู้ประกาศผายมือชี้ไปทางนักมวยไทยสวมกางเกงแดงยืนอยู่กับพี่เลี้ยง

" คือนายยัง หาญทะเล แห่งนครราชสีมาหรือเมืองมวย อันเป็นฉายาเกียรติประวัติตั้งแต่รัชกาลที่ ๕ สมเด็จพระปิยะมหราช " เสียงโห่ร้องดังขึ้นอีก " โปรดเงียบ โปรดเงียบ " เสียงโฆสกอ้อนวอนทางโทรโข่ง " ผู้ที่ยืนอยู่ทางนี้ " ผายมือซ้ายที่ถือกระดาษไปทางนักมวยตัดผมโล้น นุ่งกางเกงสีน้ำเงินยาวเกือบถึงหัวเข่ามีแพรแถบสีกุหลาบสวยสดเคียดพุง ๓ รอบ ผูกเงื่อนกระตุกข้างบั้นเอวซ้าย ทิ้งชายประมาณครึ่งโคนขามีผ้าพันแข้งสีเดียวกับกางเกง ตามประเพณีการแต่งกายนักรบจีน

ทำนองเดียวกับนักมวยไทยได้รับการยินยอมให้คาดเชือก (ถักหมัดด้วยด้ายดิบ) ซึ่งฝ่ายจีนอ้างว่า การถักหมัดก้นหอยเป็นการเสริมให้หมัดแข็งร้ายแรงกว่าหมัดลุ่น ๆ จึงเป็นตกลงอนุญาตให้ใช้ตามประเพณีของแต่ละฝ่ายเพื่อตัดปัญหากล่าวคือเมื่อฝ่ายไทยคาดเชือกได้ ฝ่ายจีนก็พันแข้งได้

" จี๊ฉ่าง จอมมวยแห่งฮ่องกง " เสียงโห่ร้องเป็นภาษาจีนดังเกรียวกราวขึ้นไม่แพ้เสียงไชโยโห่ร้องของไทย หลังจากนี้ความเงียบสงบก็ปกคลุมบริเวณสนามมวยชั่วคราว มีแต่เสียงร้องของอีกา ๓ - ๔ ตัว บินผ่านข้ามหัวไปด้วยความประหลาดใจ

--ผู้ตัดสินบนเวที--

นายยัง หาญทะเล พร้อมพี่เลี้ยงฝ่ายหนึ่ง และนายจี๊ฉ่างพร้อมด้วยพี่เลี้ยงและล่ามอีกคนหนึ่งถูกเรียกเข้ารวมกลางสังเวียน เพื่อฟังคำชี้แจงปัญหาต่าง ๆ แต่ปรากฎว่าไม่มีปัญหายุ่งยากใด ๆ เพราะได้ทำความเข้าใจกันมาก่อนแล้วเป็นอย่างดี

ผู้ตัดสินกล่าวสรุปคำชี้แจงต่อหน้านักมวย , พี่เลี้ยง และล่ามมีความสำคัญว่า " การแข่งขันเพื่อแพ้ชนะมีกำหนด ๑๑ ยก (ระเบียบการแข่งขันมวยของสนามสวนกุหลาบ พ.ศ. ๒๔๖๔) ใครได้เปรียบคนนั้นชนะนักมวยคนใดล้มลงนอน คนทำล้มต้องไปคอยที่มุมกลาง (Neutral corner) ต้องแยกกันเมื่อได้ยินเสียงสั่งหยุด ! ห้ามกัด ห้ามซ้ำ ใช้ลูกติดพันได้ คนใดไม่เชื่อฟังหรือผิดประเพณี (คำนี้ใช้กันมาตั้งแต่พระยาพิชัย(สงคราม) ดาบหักยังเป็นเด็กชายจ้อยอยู่วัดบ้านหันคา อำเภอทุ่งยั้ง เมืองพิชัยเดิม ซึ่งผู้เขียนจะได้เล่ารายละเอียดในโอกาสข้างหน้า) อาจถูกปรับโทษตามผลลัพธ์จนถึงขั้นแพ้ทุกฝ่ายเข้าใจนะ "

เมื่อล่ามมวยจีนแปลเสร็จจี๊ฉ่างพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจแจ่มแจ้งปราศจากสงสัย นักมวยและพี่เลี้ยงต่างฝ่ายกลับเข้ามุม

ผู้เขียนขอโอกาสเสนอข้อสังเกตแก่เฉพาะผู้ที่ยังไม่เข้าใจความหมายของคำว่า " มุมกลาง "หรือ Neutral corner ไว้ ณ ที่นี้ ตามกติกาสากลที่ไทยเราลอกแบบมาใช้ คำว่า " มุมกลาง " หมายถึงมุมที่มิใช่ฝ่ายแดงหรือฝ่ายน้ำเงิน ชาวต่างประเทศหมายถึงมุมซึ่งไม่มีม้าแป้น (Stool) ให้นักมวยนั่งตั้งแต่เริ่มชก กติกาบางฉบับแปล Stool ผิดว่า " เก้าอี้ " (เคราะห์ยังดีที่ไม่แปลตรง ๆ ว่า
" อุจจาระ ") เพราะเก้าอี้ต้องมีพนัก แต่ไทยเราบางท่านถือเอา Neutral corner เป็นมุมไกลที่สุด ซึ่งไม่สู้จะถูกต้องและปฏิบัติยากเพราะนักมวยที่อยุ่ในสภาพที่อ่อนระโหยโรยแรงนัยน์ตาอาจฝ้าฟาง ไม่อาจวินิจฉัยได้ว่ามุมที่ตนถอยไปยืนนั้นไกลที่สุดหรือไม่

ตามธรรมดาสังเวียนมี ๔ มุมด้วยกัน มุมกลางจึงไม่ใช่มุมของนักมวย ตามเจตนารมณ์ของกติกาต่างประเทศ พี่เลี้ยงนักมวยเข้าไปที่มุมกลางไม่ได้จึงไม่มีดอกาสเสี้ยมสอนนักมวยหรือแนะนำขณะที่กำลังได้เปรียบ การช่วยเหลือนักมวยจะกระทำได้เฉพาะเวลาระหว่างยกหรือเข้ามุมของตนเท่านั้น แต่ในเมืองไทย พวกเรามักจะได้เห็นการกระทำที่ผิด ๆ โดยปล่อยปละละเลยให้ละเมิดกติกาด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือสะเพร่า หรือเกรงใจกัน หากปล่อยให้พี่เลี้ยงละเมิดกติกาข้อนี้จนเคยชิน เมื่อถึงคราวแข่งขันสำคัญระหว่างมวยต่างประเทศ อาจนำความปราชัยมาลบล้างความได้เปรียบอย่างน่าเสียดาย ผู้เขียนจึงใคร่ขอเสนอฝากเป็นดุลพินิจไว้แก่ผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่าย โดยเฉพาะผู้ตัดสินและพี่เลี้ยงเพราะนอกจากฝ่ายนักมวยที่ได้เปรียบอาจถูกปรับเป็นแพ้อย่างเถียงไม่ขึ้นแล้ว ผู้ตัดสินเจ้าหน้าที่สนาม (Whips) และกรรมการดำเนินงานต่าง ๆ ยังอาจถูกฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายได้ด้วย
--การต่อสู้ระหว่างมวยไทยกับมวยจีนเริ่มต้น--

คำชี้แจงของผู้ตัดสินซึ่งกล่าวต่อหน้านักมวยไทย ,จีน พี่เลี้ยงและล่ามนั้น อันที่จริงดูเหมือนประชาชนส่วนมากมิอาจทราบได้ว่ามีความสำคัญอย่างไรนอกจากผู้เคยชินกับวงการมวย ข้อใหญ่ใจความก็คือปรับความเข้าใจกันทุกฝ่ายเพื่อป้องกันการโต้แย้งคัดค้านว่า " ต่อยมวยไทย " หรือ " ต่อสู้แบบชาวสยาม "

ต่อจากนั้นเจ้าหน้าที่รักษาเวลา (Time Keeper) มองดูนาฬิกาจับเวลา ๒ เรือนตั้งเวลาตรงกัน ทางมุมน้ำเงิน พี่เลี้ยงจี๊ฉ่างเลิกเสื้อคลุมขาวกุ๊นตามริมมีอักษรจีนตัวโตสีเดียวกับผ้ากุ๊นตรงแผ่นหลังส่งออกให้คนรับนอกสังเวียน แล้วช่วยกันหมุนตัวให้จี๊ฉ่างหันหน้าสู่กลางเวที เสียงพรรคพวกคนจีนโห่ร้องเป็นภาษากวางตุ้งจนลั่นสนาม ฟังคลับคล้ายคลับคลาว่า " ฮ้อดฉอย ! ฮ้อดฉอย ! " ฝ่ายคนไทยเพียงแต่พึมพำ ฮือฮา รู้สึกว่าจี๊ฉ่างเป็นมวยสำคัญเอาการอยู่

ฝ่ายนายยัง หาญทะเลก็กำลังผินหลังกำเชือกสังเวียนไว้ทั้งสองมือ เคี้ยวหมาก (อาพัด) พยักหน้ายิ้มอย่างไม่ยี่หระไปทางพรรคพวกที่คอยเอาใจช่วยพี่เลี้ยงตบไหล่เบา ๆ แล้วทยอยออกนอกสังเวียน เจ้าหน้าที่รักษาเวลามองนาฬิกาอีกครั้งแล้วยกมือ กลอง " ตุ้ง " เป็นสัญญาณให้การต่อสู้ระหว่างมวยไทยกับมวยจีนเริ่มได้ ประชาชนคนดูต่างเงียบราวกับนัดกัน
--นายยัง หาญทะเลไหว้ครู--

นายยัง หาญทะเลยกมือคาดเชือกถึงข้อศอกขึ้นไหว้ไปทาง " คุณพ่อชลัม " ผินหน้ากลับเข้าสู่กลางเวที ก้าวโหย่ง ๆ บนปลายตีนโดยไม่มีด้ายพันนิ้วออกจากมุม ๓ - ๔ ก้าว ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากราบกรานไปทางเก้าอี้ที่ประทับของเสด็จในกรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ ประชาชนมองตาม เสด็จในกรม ฯ ผงกพระพักตร์รับคารวะน้อย ๆ เพียงพอให้นายยัง หาญทะเลเห็น นายยังเขยื้อนกายปรับท่านั่งกระหย่ง (นั่งบนส้น) โดยหันหน้าสู่ทิศบูรพาอันเป็นทิศครู ปี่กลองสองหน้าและฉิ่งคณะหมื่นสมัครเสียงประจิต เล่นทำนองเร้าอารมณืระทึกจนบางคนต้องเอามือลูบหัวเพราะรู้สึกขนลุกขนพอง

นายยัง หาญทะเลใช้หัวแม่มืออุดจมูกสอบลมปราณตามแบบฉบับมวยครู ขึ้นท่าถวายบังคมพรหมสี่หน้าเสร็จแล้ว ยิ้มแสยะกัดกรามตามด้วยท่า " หนุมานควานสมุทร " ก้าวย่างยักเยื้องซึ่งเข้าใจกันว่าเป็นท่าที่ได้รับการฝึกสอนเป็นพิเศษจากบรมครูเสด็จในกรม ฯ แทนท่านิยมปกติของ
" เมืองมวย " ทั้งนี้นัยว่าเพื่อป้องกันและ " ชิงคม " (ซ้อนกล) ปฏิปักษ์เพราะเล่าลือกันนักว่ามวยจีนสามารถเลี้ยะพะ (กุมตี) ได้อย่างฉกาจฉกรรจ์ เป็นที่ครั่นคร้ามกันทั้งเกาะฮ่องกง นายยังจึงต้องศึกษาท่า " หนุมานควานสมุทร " อันมีลักษณะ ย่อเตี้ย ตีนห่าง ไขว้แขนแกว่งสลับป้องกันการกระโจนจับ รอบ ๆ ตัวตลอดเวลา หากจี๊ฉ่างเลือกโอกาสใดก็ตาม พุ่งเข้าเลี้ยะพะด้วยหมัดหัวนกอินทรีอันลือชื่อ ย่อมจะต้องเจอหมัดเหวี่ยงควาย (Full swing) หรือถูกฟันฟาดด้วยท่า " ฝานลูกบวบ " ไม่ว่าจะเข้ามาจากเหลี่ยมใดและต่อจากไม้เดี่ยวนั้นอาจโดนไม้คละ " พันลำ " แบบนกกระจอกเทศเข้าบ่วงบาศ หรือไม้ลับอื่น ๆ ก็ได้ใครจะรู้ ? คนดูต่างตะโกนหนุน ยัง ! ยัง ! ยัง ! ?.

--จี๊ฉ่างไหว้ครู--

จี๊ฉ่างยืนสำรวจท่าทางร่ายรำของนักมวยไทยด้วยความพิศวงงงงวยเพราะไม่เคยพบเคยเห็นที่ส่วนใดของโลกมาก่อน แต่ด้วยความสำนึกในเกียรติภูมิของคนจีนซึ่งนับถือกันมาแต่โบราณว่าล้วนเป็นดาวจุติ จะครั่นคร้ามอะไรกับฝีมือพวกอนารยชน (ฮวนนั้ง)

ทันใดมังกรไฟจากฮ่องกงก็แผดเสียง " ว้าก ? ! " กระโดดทีเดียวออกมากลางเวที สำแดงเดช " มังกรดั้นเมฆ " ยืนกางขาย่อเข่าเลิกคิ้ว นัยน์ตาหรี่ระริกห้อยแขนซ้ายปล่อยกำปั้นหัวนกอินทรีไว้ที่โคนขา กำปั้นขวาเหยียดตรงขึ้นฟ้า ตามองตามอัดใจสูบผสมกระแสชีวิต รวบรวมกำลังภายในมาบรรจุไว้ที่ยอดอกตามตำรา " เซาลิ้น " ของท่านอิ๊ดโจ๊วเซียนซือ แห่งศวรรษที่ ๖ (ประมาณ พ.ศ. ๑๐๑๖)

ขณะนี้ร่างกาย จี๊ (โฮ้วจงกุ๋น) ฉ่าง สั่นเทิ้มส่ายไปมาประดุจว่มังกรสัตว์ร้ายกายสิทธิ์ในนิยายจีนกำลังพ่นพิษ ชาวจีนโห่ร้อง ชาวไทยเงียบเพราะรู้สึกเป็นห่วงแทนนายยัง หาญทะเล เพื่อนร่วมชาติที่ต้องล่าถอยหนีจีนเรื่อยมาประมาณ ๒,๐๐๐ ปีมาแล้ว แต่ท่านเกจิอาจารย์บางคนไม่หวาดหวั่น นั่งภาวนามนต์คาถาบท " ตวาดนิพพาน " เป็นการช่วยเหลือนายยังด้วยจิตใจ

[esche]

--มวยประวัติศาสตร์--

ทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้วไม่ใครก็ใครคงต้องได้เห็นฤทธิ์กันในครั้งนี้ ปี่กลองเร่งจังหวะ ประจัญบานถี่ขึ้น คู่ต่อสู้ไทย - จีน ต่างพยายามหยั่งเชิงซึ่งกันและกัน

นายยังคุมท่า " ปลากัดไทย " แกล้งชำเลืองกระหยดย่างเพื่อล่อจี๊ฉ่างเข้าท่ากล แกว่งแขนทั้งสองข้างส่ายสลับเหมือนตะเกียบปลากัด พวกจีนโห่เยาะเย้ยไม่หยุด แต่พวกดูมวยไทยไม่ออก รู้ทีว่านายยัง กำลังพยายามหาช่องปล่อยไม้เด็ดมิได้ตั้งใจหนีเพราะกลัว พวกจีนคงโห่เยาะเย้ยต่อไปไม่ขาดเสียงคนไทยทนไม่ไหวร้องหนุนให้สู้ ทั้ง ๆ ที่นายยังกำลังสู้ด้วยเชิงมวย นายยังจึงไม่ฟังเสียงยิ้มแหย ๆ พยายามตีกรรเชียงพลิกเหลี่ยมไปมามิได้วิ่งออกนอกสังเวียนหรือวิ่งไม่เหลียวหลัง พวกจีนชักกำแหงยิ่งขึ้น ร้อง " ฮ้อดฉอย ! ฮ้อดฉอย ! ฮ้อดฉอย ! " คล้ายจะให้ไล่ขยี้ให้แหลก

ครั้นแล้วโดยที่ไม่มีใครทันรู้ตัว จี๊ฉ่างกระโดดเงื้อกำปั้นหัวนกอินทรีขึ้นสูงราว ๆ ๒ เมตร แล้วกดเควี้ยวลงเล็งหัวนายยังเป็นเป้าหมาย นายยังซึ่งระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ฉากออกมาทางซ้าย ปล่อยให้กำปั้นหัวนกอินทรีพลาดเป้าไปปะทะเชือกสังเวียนจนสั่นสะเทือน พวกไทยโห่ร้องบ้างทั้ง ๆ ที่ไม่สู้วางใจ นายยัง หาญทะเลเหยียดตัวตรงจากหลบต่ำเตี้ยและเคี้ยวหมาก

จี๊ฉ่างบึ้ง เม้มปากส่ายลูกตาน่ากลัว คนดูที่เป็นไทยส่วนมากพากันวิตกการต่อสู้ของนายยัง แบบถอยหนีวาจะหนีได้ไม่นาน หรือหนีได้ก็เห็นจะไปไม่รอด (นอกจากได้มีดโกนหรือขวดแตกที่ยังมีคอถือเหมาะมือ) จี๊ฉ่างคงบุกไล่เลี้ยะพะนายยังเหมือนเด็กไล่จับกระต่ายในกรง ประชาชนที่เป็นไทยต่างลุกขึ้นยืนบ้างนั่งบ้าง ตัวเอียงไปมาเพราะไม่มีความสบายใจ

นายยัง หาญทะเล ทั้งกระทบทั้งฉากหลบหลีกกำปั้นหัวนกอินทรีอันแข็งปั๋งราวกับหินเป็นพัลวันเกือบตลอดเวลา มีครั้งหนึ่งหรือสองครั้งที่นายยัง " ฉากฉะ " คือหลีกและตีตอบด้วยหมัดเหวี่ยงควายถูกสีข้างจี๊ฉ่างเพียงแดง ๆ และเตะตาม แต่ปลายตีนโดนเพียงเนื้อตะโพก ได้ยินเสียงพัวะอันเป็นธรรมดาของการต่อสู้แบบ " เขาแรงเราอ่อน "

จี๊ฉ่างยิ้มแสยะทำทีลูบตะโพกแสดงว่าไม่ระคายผิวหนัง หรือรู้สึกเพียงคัน ๆ ยังไม่เท่ากับถูกยุงกรุงเทพ ฯ กัด จึงคงบุกไล่หมายขยี้มวยไทยฝีมือดีของไทยให้ขี้แตก (อาการกลัวและเจ็บสุดขีดของหมา)

แต่นายยัง หาญทะเล มิใช่คนขี้ขลาดเหมือนหมาแม้จะมีการตะโกนประนามว่ากลัวจี๊ฉ่างจนหางจุกตูดนายยังก็คงเอาแต่ถอยเรื่อยไป ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยของฝ่ายตรงข้ามรวมทั้งเพื่อนร่วมชาติบางคน เสด็จในกรม ฯ บรมอาจารย์ประทับสำราณพระอารมณ์อยู่ตลอดเวลา บางคราวมีผู้ช่างสังเกตลองชำเลืองเห็นพระองค์ท่านทรงขยับเขยื้อนพระหัตถ์และพระบาทโดยไม่ตั้งพระทัย

มันไม่เป็นการฉลาดเลยสำหรับการต่อสู้ในสังเวียน (ตัวต่อตัว) ที่จะเสี่ยงถูกชกถูกเตะโดยไม่จำเป็นเพราะ " มวย " เป็นวิชาต่อสู้ตามแต่ครูจะสอน นักมวยย่อมวิ่งหนีได้แต่ไม่ให้ซ่อน ส่วนนักมวยที่บุกเข้าแลกหมัดแลกศอก ฯลฯ กับปฏิปักษ์เพื่อหวังพิชิตด้วยพละกำลังอย่างเดียวจนเข้าอยู่ในความหมายของศัพท์แผลงว่า " เดินชน " หรือตามแบบที่ครูอาจารย์ไม่ได้สอน " ลูกศิษย์ " (รักเหมือนลูกนั้น)
ตามตำราฉุปศาสตร์(ตำราพิชัยสงคราม) ไม่เรียกว่า " มวย "

นายยัง หาญทะเลแห่งเมืองมวย หรือนครราชสีมา และ จี๊ฉ่างแห่งเกาะฮ่องกงซึ่งอาจหาญข้ามดินแดนและทะเลมารุกรานถึงบ้านไทย มิใช่นักมวยประเภทเป็นเองที่เดินชนอย่างบุตรท้าวกาสรผู้เป็นเอตะทัคคะในการทำลายคันนา

จี๊ฉ่างบุกไล่เลี้ยะพะนายยัง หาญทะเล หมุนไปมารอบ ๆ สังเวียนอย่างย่ำใจเพราะได้ฟังเสียงโห่สนับสนุนจนลืมคติพจน์ " ลมร้ายไม่เคยพัดให้ใครดี " ลืมนึกว่าคนไทยคือ " ผู้เป็นใหญ่ " เมื่อบรรพบุรุษทั้งสองฝ่ายแรกพบกันในแคว้นไทเมือง ส่วนคนไทยทั่วไปก็พากันหลงลืมศิลปะของชาติอันเป็นมรดกมีค่าอนรรฆ (ไม่อาจคำนวณได้) และไม่พอใจ ด้วยไม่รู้เท่าที่เห็นนายยังกำลังใช้ศิลปะประจำชาติต่อสู้กับผู้รุกราน

โดยเฉพาะเสด็จในกรม ฯ ไม่ทรงมีปฏิกิริยา ทั้ง ๆ ที่นายยังได้ชื่อว่าเป็นลูกศิษย์และอยู่ในอุปการะของพระองค์เพราะทรงซึมซาบพระทัยดีว่านายยัง " หนีเอาชัย " (Run a Victory) ผิดแผกกับ บรรพบุรุษไทยส่วนหนึ่งซึ่งขืนสู้ลู่หลี่ (ไม่คิดชีวิต) ไม่ยอมถอยจากแคว้นเดิม เพียงชั่วระยะ ๙๐๐ ปี ก็สูญพันธุ์ไปแล้ว แต่เคราะห์ยังดีที่มีพวกไทยบางส่วนยอมล่าถอยและไม่ยอมหัวเสีย และได้ประจักษ์แก่ใจว่าตลอดเวลาการต่อสู้แบบหนีหรืออ่อนตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามวิธีที่นายยังกระทำอยู่ ไม่มีการเจ็บตัว จึงเพียงส่งเสียงเอาใจ " สู้บ้าง ! สู้บ้าง ! ซิ ?." และดังทวีขึ้นทุกขณะ
--เข่าโทนของนายยัง--

นายยัง หาญทะเลคงใช้สมองและเชิงมวยของตนที่ได้รับการสั่งสอนอบรมมาอย่างจัดเจน กระหยด และ ฉาก ออกซ้ายขวา สลับหลอก จนจี๊ฉ่างจับทางไม่ถูก ไล่ตุ๊ยผิดตุ๊ยพลาดจนซี่โครงกระเพื่อมเหนื่อยหอบและหลวมตัว

ในวินาทีทองนั้น ไม่มีใครทันคาดคิดแต่มีคนเห็นเฉพาะบางคน นายยัง หาญทะเลย่อตัวต่ำขนาดนั่งยอง ๆ เบนหลบกำปั้นหัวนกอินทรีที่โฉบลงมาหมาย ลานหัว (กระหม่อม) แล้วนายยังกลับกระโจนขึ้นอัดเข่าโทน (เข่าตรง) เข้าแผ่นอกจี๊ฉ่างจนผละหงายหลังก้นกระแทกพื้น

โชคดีที่โดนเหนือ " อกรวบ " มิฉะนั้นมังกรไฟคงม้วนหางล่องเรือกลับฮ่องกงตอนนั้นเอง ประชาชนตะลึงพรึงเพริดแล้วโห่ดีใจเป็นครั้งแรก เสียงยุ " อย่าเลี้ยง ! ?.ยัง! ?. ยัง !?..เอาให้อยู่ " ก้องสนาม ผู้ตัดสินก้าวเข้าขวางนายยังซึ่งดูเหมือนกับตั้งใจง้างตีนมาแต่โคราช แล้วเริ่มนับ หนึ่ง..สอง สาม?

พอดีกลอง " ตุ๊ง " บอกสัญญาณหมดยก คนจีนต่างลุกขึ้นยืนและโล่งอกที่เห็นจี๊ฉ่างรีบลุกขึ้นยืนยิ้มและเดินได้

--ดุลยพินิจช่วยเหลือนักมวย--

พี่เลี้ยงจี๊ฉ่างกระโดดขึ้นเวที กุลีกุจอประคองและพยายามให้น้ำอย่างรีบร้อน พร้อมล้งเล้งอุทธรณ์ว่านายยังตีเข่าขณะมือจี๊ฉ่างถึงพื้น ซึ่งนับว่าล้มแล้วตามประเพณี แต่เสียงคัดค้านของพี่เลี้ยงจี๊ฉ่างถูกกลบด้วยเสียงคนไทยนับพัน ผู้ตัดสินไม่สนใจต่อปฏิกิริยาหรือเสียงร้องทุกข์คณะกรรมการ ฯ ต่างมองเห็นจี๊ฉ่างยังปกติ ไม่มีร่องรอยบอบช้ำเพราะถูกซ้ำ จึงไม่ดำเนินการอย่างใดต่อไหวพริบหรือกลลวงของฝ่ายจีน

วงการมวยของไทยน่าจะสังวร และถือเป็นแบบอย่างสำหรับใช้ดุลยพินิจช่วยเหลือนักมวยของตน เพราะอาจเป็น " โอกาสทอง " ของนักมวย

มีตัวอย่างเมื่อ ๒ ปี ( พ.ศ. ๒๔๖๖ ) หลังจากมวยสวนกุหลาบนัดนั้น ( พ.ศ. ๒๔๖๔ ) หลุยส์ เอนเจิล เฟอร์โป เจ้าของสมญา ควายป่าทุ่งแปมปัส ต่อย แจ๊ค เดมป์เซย์ กระเด็นข้ามเชือกออกนอกสังเวียน บรรดาสื่อมวลชนเกรงว่าเดมป์เซย์ซึ่งหนักประมาณ ๑๘๙ ปอนด์ จะทับเครื่องพิมพ์และอุปกรณ์ถ่ายภาพเสียหาย จึงช่วยกันโดยมิได้นัดหมายเอามือรับและผลักเดมป์เซย์กลับเข้าสังเวียน ( นับเป็นการช่วยเหลือ ) และท้ายที่สุดเดมป์เซย์ก็ตุ๊ย หลุยส์ เฟอร์โป ลงไปนอนให้กรรมการนับสิบ

ในกรณีนี้ ถ้าหากผู้จัดการของเฟอร์โปมีไหวพริบเท่าพี่เลี้ยงจี๊ฉ่างและร้องอุทธรณ์ เฟอร์โปย่อมได้มงกุฎและตำแหน่ง " จอมมวยโลก " อย่างไม่มีปัญหาการชิงไหวชิงพริบในการต่อสู้ภายในสังเวียนจึงเป็นกรณีที่ผู้รักษาผลประโยชน์นักมวยควรศึกษาและไม่ควรละเลย
--นายยังคะมำตกจากเวที--

การต่อสู้ระหว่างนักมวยไทยกับมวยจีนตอนนี้ชักออกรส และสังเกตเห็นว่าพวกไทยชักจะอ้าปากพูดถึงนายยัง และพูดมากขึ้นจนน่ารำคาญ กลองดังเป็นสัญญาณเริ่มยกใหม่ จี๊ฉ่างออกจากมุมด้วยลักษณะปกติไม่มีร่องรอยเจ็บปวดอะไรเลยส่วนนายยัง หาญทะเล ออกจะตื่นเต้นเกินไปในความได้เปรียบ คล้ายเสือเห็นลูกกวางหลงแม่ไม่เหลือบมองเสด็จ ฯ ในกรมเหมือนอย่างปกติ ย่างพรวด ๆ เข้าหาจี๊ฉ่างด้วยการ ชะงักลักจังหวะ นิดหนึ่งก่อนถึงระยะอันตราย กระหยดหลอกออกทางขวา

พอได้เหลี่ยมถนัดเตะซ้ายเข้าชายโครง วัดหมัดทั้งสองข้างใส่จี๊ฉ่างไม่ให้ตั้งตัว หมัดคาดเชือกเกือบถึงศอก โดนร่างของจี๊ฉ่างอย่างไม่คาดคิดจนด้ายกระจุย จี๊ฉ่างสวาปามตีนกับอีก ๔ - ๕ หมัดถึงหัวคลอนและเพราะน้ำอดน้ำทนแท้ ๆ มังกรไฟจึงยืนเอียงไปเอียงมาอยู่ได้ไม่รู้จักล้ม

แต่มังกรไฟ - ไม่ใช่จิ้งเหลน ซึ่งมีดีเฉพาะน้ำมันได้กำลังภายในมาจากไหนและอย่างไรไม่มีใครทราบเสือกหมัดหงายตอบตรงหน้านายยังทั้ง ๆ ที่ยกปิดติดแขน นายยังถึงกับกระเด็นถอยหลังไปพิงเชือกสังเวียนแล้วติดตามระดมเสือกและสับหมัดหัวนกอินทรีไม่เลือกที่และไม่นับ นายยังจนตรอก ( ไม่มีทางหลีก ) ได้แต่กลิ้งหลบไปหลบมา หลบสูงหลบต่ำจนพลาดจากเชือกคะมำลงจากเวที เคราะห์ดีที่ไม่เอาหัวลงก่อน

คนจีนโห่ร้อง " ฮ้อดฉอย..!..!. ฮ้อดฉอย..!..!.. ฮ้อดฉอย..!..!.." ให้จี๊ฉ่างเผด็จศึก

--นายยังเข่าทรุด--

แต่นายยังรู้ดีเพราะคร่ำหวอด รีบโหนเชือกปีนกลับขึ้นเวทีตรงที่ตก เพื่อลวงจี๊ฉ่างและสงวนเวลาผู้ตัดสินไม่ทันนับ คนจีนยังส่งภาษาให้ซ้ำนายยังซึ่งสังเกตเห็นว่าชักเดือดพล่านและหุนหันเข้าใส่จี๊ฉ่าง ที่คอยเตรียมตัวพร้อมอยู่แล้วตามคำหนุนของเพื่อนร่วมชาติ จี๊ฉ่างจึงเสยขวาเต็มแรงจีน นายยังถูกชกอย่างจังถึงเข่าทรุดลงกับพื้นเวที แต่ด้วยบารมีของ เฒาะทรหด หรืออย่างไรไม่มีใครคิดตก นายยังกัดฟันยันพื้นขึ้นยืนไม่ให้ทันถูกนับ พลันเหวี่ยงตีนซ้ายขวาทั้งบนทั้งล่างเข้าลำตัวจี๊ฉ่างถึงต้องถอย

--จี๊ฉ่างหัวทิ่ม--

นายยังตามเหวี่ยงควายสุดแรงเข้าขากรรไกรจี๊ฉ่างหัวทิ่มลงกับพื้น คนดูลุกฮือมองไปทางผู้ตัดสินซึ่งกระโดดเข้ากันและผลักนายยังให้เข้ามุมกลางก่อนที่เริ่มนับ แล้วนับถึง ๖ จี๊ฉ่างลุกขึ้นสะบัดหน้าและตั้งท่าต่อสู้ เมื่อผู้ตัดสินนับถึง ๘ นายยังสะอึกเข้าหา จี๊ฉ่างทิ่มกำปั้นพลาดหน้านายยังแล้วกอดไว้ แม้จะเห้นกันว่าจี๊ฉ่างมีความทรหดอดทนเยี่ยมยอดและเก่งกาจแต่ก็ถูกนายยังชกล้มสองครั้งก่อนที่หมดยก
--นายยังเลือดกำเดาไหล--

พี่เลี้ยงเตือนจี๊ฉ่างให้ระมัดระวังตัว นายยังเตรียมตี " วงใน " เพราะรู้สึกว่าจี๊ฉ่างอ่อนกำลังลงตามที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้า จี๊ฉ่างจึงเป็นฝ่ายถอยบ้างเมื่อนายยังทะลวงเข้าฟาดลำตัว แต่จี๊ฉ่างเป็นจีนจุติจากดาวจึงไม่พรั่น พอได้ท่าก็พุ่งหมัดลุ่น ๆ เข้าจมูกนายยังเลือดกำเดาไหล คราวนี้นายยังเห็นทั้งดาวเห็นทั้งเลือดแต่ไม่ยอมถอย เพราะรู้แน่ว่าจี๊ฉ่างอ่อนแรง บางครั้งก็อ้าปากผงับคล้ายปลากะโห้จำนนพรานเบ็ด

ประชาชนเพิ่งได้เห็นนักมวยทั้งคู่ยืนซดทดลองความทรหด จึงพากันขอบอกขอบใจตบมือกระทืบตีนอย่างไม่กลัวเจ็บ

--หัวจี๊ฉ่างเลือดไหล--

นายยัง หาญทะเล ห้าวขะยิกเข้าหาปฏิปักษ์อีก จี๊ฉ่างก็ปักหลักไม่ยอมถอย พุ่งข้อนิ้วขวาเฉียดซี่โครงนายยังแล้วกอดไว้ นายยังดันจี๊ฉ่างซึ่งอ่อนแรงไปติดเชือก ผู้ตัดสินเข้าแยกและใช้มือสองข้างดึงคู่ต่อสู้ออกมากลางสังเวียน นายยังไม่รอช้าเหวี่ยงหมัดซ้ายเข้าก้านคอปฏิปักษ์แล้วชกซ้ำที่หน้า ขณะเดียวกันจี๊ฉ่างสับหมัดหัวนกอินทรีรวม ๒ ที เพราะนายยังถอยหนีไม่พ้น จี๊ฉ่างหนีบแขนซ้ายนายยังไว้ นายยังจึงเหวี่ยงขวาตวัดสั้นจัง ๆ ที่ลำตัว ต่างคนต่างพยายามแลกหมัดกันนัว ท่ามกลางเสียงโห่ไม่รู้ใครเป็นใครเมื่อผู้ตัดสินแยกคู่ต่อสู้ออกจากกัน ปรากฎว่าหัวจี๊ฉ่างซึ่งโกนผมเกลี้ยงมีเลือดไหลออกมา แต่แผลอยู่เหนือไรผม เลือดจึงไม่เข้าตา พี่เลี้ยงจี๊ฉ่างตะโกนว่านายยังเอาหัวชน ผู้ตัดสินและคณะกรรมการ ฯ ไม่ฟังเสียงให้สู้กันต่อไป เพราะไม่จริง

ประชาชนคนไทยต่างกระเหี้ยนกระหือรือลุกขึ้นยืนป้องปาก " เอามัน !..เอาเลย !.. อย่าเลี้ยง " พวกจีนเพลาเสียงลง

--ลูกติดพันหรือซ้ำ--

นายยัง หาญทะเล จะได้ยินเสียงหนุนหรือประการใดไม่ทราบ ง้างหมัดซ้ายจนตัวบิด เหวี่ยงผัวะเข้าขากรรไกรขวา จี๊ฉ่างค่ำลงกับพื้น ขณะเดียวกันปลายตีนนายยังซัดป้าบเข้าขมับ พี่เลี้ยงจี๊ฉ่างตะโกนคัดค้านอีกว่า "ซ้ำ!?ซ้าม!?ซ้าม!?" แต่ผู้ตัดสินไม่ฟังเสียง เพราะรู้ดีว่าอะไร เป็นซ้ำ และอะไรลูกติดพัน

ผิดกับสมัยปัจจุบัน ซึ่งผู้ตัดสินบางท่านเป็นโรคบ้าจี้ ตัดสินตามเล่ห์เรียกร้องของนักการพนันยิ่งกว่าพิจารณาตามภูมิของตน
--จี๊ฉ่างเลือดไหลจากหูซ้าย--

ขณะที่จี๊ฉ่าง พยายามคืบคลานและคว้าเชือกสังเวียนรั้งตนเองขึ้นยืนก่อนถูกนับ๑๐ นายยังกำลังตื่นเต้นได้ใจ ย่างสามขุมเข้าหาอีก ทำที(แสดงกิริยาให้เห็นผิด) ง้างหมัดขวาช้าๆ ด้วยอาการกระตุก พอจี๊ฉ่างหลงปัด นายยังก็ป่ายตีนขวาไปที่ร่างจี๊ฉ่างซึ่งมีเลือดจากแผลบนหัวทั่วหน้าอก และพะวงจะกอดและเอาตัวรอดคล้ายคนตกน้ำ เมื่อผู้ตัดสินเข้าแยกอีกครั้งหนึ่ง

หน้าจี๊ฉ่างแดงฉานด้วยเลือดนักสู้ แต่นายยังกำลังมันเขี้ยวไม่ลดลง เข้าผลักจี๊ฉ่างออกห่างพอเหมาะระยะแข้ง เหวี่ยงพลั่กเข้าใต้รักแร้ใกล้หัวใจ จี๊ฉ่างคว้าขาได้ดึงเข้าหาตัวเพื่อควักกระดูกไหปลาร้าอันเป็นไม้ตายของฝ่ายจีน นายยังตกใจกระชากขากลับ จี๊ฉ่างคะมำตามกอดเข่าคู้นายยังไว้ นายยังจึงระดมควายเข้ากกหูจี๊ฉ่างอย่างไม่นับ ปรากฏว่าขณะนี้มีเลือดออกจากหูซ้ายของจี๊ฉ่าง

ผู้ตัดสินเข้าแยก(ความจริงควรให้แพทย์ตรวจเพราะอาจเป็นอันตรายแก่สมอง) จี๊ฉ่างคงยืนด้วยอาการอ่อนระโหยโรยแรง พุ่งหมัดนกอินทรีแบบส่งญาติ แต่ผิดเป้าเพราะนายยังฉากทัน

เสียงหนุนนายยัง "อย่าเลี้ยง!?ยัง อย่าเลี้ยง!"ดังรอบๆสนาม นายยังรู้ว่าได้ต่อยและเตะจี๊ฉ่างจนสุดแรงแล้ว หากเป็นคนอื่นการต่อสู้คงจะลงเอยง่ายกว่านี้ แต่จี๊ฉ่างชินชำนาญเชิงมวยและมีความทรหดอดทนเกินมนุษย์ธรรมดาที่นายยังเคยต่อกรมาในอดีต

--มังกรไฟพ่าย--

ขณะนี้นายยังหาญทะเลกลืนหมากอาพัดเกลี้ยงแล้ว รีรอหาโอกาส และช่องว่างนิดหนึ่ง ระลึกถึงพระคาถา "กระทู้ ๗แบก" รู้สึกวูบวาบขนลุกขู่ จี๊ฉ่าง - จีนใจเพชร - เปลือกตาเกือบปิด ถุยเลือดออกจากปากที่บวมปูด ลากตีนที่ยกด้วยความลำบากเข้าหานายยังอย่างไม่พรั่นเพราะสู้ตาย ชั่วพริบตาที่จี๊ฉ่างเบือนหน้าบ้วนเลือด หมัดขวามหาประลัยของนายยัง ซึ่งง้างมาแต่ข้างหลังก็หวืดเข้าโหนกแก้มจี๊ฉ่างผงะถลาล้ม นายยังตวัดตีนซ้ายรับเข้าเต็มหน้าจนจี๊ฉ่างมือกางกลิ้งลงพื้น

ผู้ตัดสินกระโดดเข้าดึงนายยังออกห่างแล้วเริ่มนับ ๑ ถึง ๔ เหลียวดูนายยัง เห็นคงยืนอยู่มุมกลาง จี๊ฉ่างไหวตัวพยามลุกขึ้น เลือดเต็มหน้าและกลับเอียงซ้ายพับลงราบกับพื้นเวทีอีกครั้งหนึ่ง

ผู้ตัดสินชำเลืองพร้อมกับนับต่อถึง ๑๐ จี๊ฉ่างมังกรไฟแห่งฮ่องกง - ต้องพ่ายเสือร้ายแห่งที่ราบสูง เพราะหย่อนศิลปะการต่อสู้ !

"มวย" เป็นวิชาต่อสู้ตามที่ครูจะสอน "ลูกศิษย์" เคารพเชื่อฟังครูย่อมเจริญและรวยด้วยมงคล

นายยัง หาญทะเล กำชัยเหนือจี๊ฉ่างในการต่อสู้ อันนับเป็นประวัติการณ์เพราะเคารพและเชื่อฟังครูผู้สอนให้ "หนีเอาชัย" (Run a Victory)

ก็ใครเล่าที่ทรงภูมิปัญญาสอนได้ดังกล่าว ถ้ามิใช่เสด็จในกรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ แห่งราชวงศ์จักรี ผู้คอยชักให้นายยัง หาญทะเล ด้วยสายพระเนตรอันแหลมคม เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๔ หรือเจ้าพ่อกรมหลวงชุมพร ฯ แห่งกาลปัจจุบัน

[แดงคนดี]

 

ความรู้ใหม่จริงๆ ..น่าอ่านมากๆๆๆๆ มาขอบคุณก่อนแล้วจะกลับไปทบทวนอีกครั้ง

 เรื่องราวของ ทหารเสือเสด็จเตี่ย  

พี่แดงพยายามติดตามมาตลอด ชอบมาก พยายามไปอ่านหาข้อมุลมา

 แต่ มีน้อยมาก ถ้าน้อง ปัน มีเอามาลงให้พี่แดงด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

[ฉัตร]

อืม  ดีอะขอบคะชอบเดียวจะติดตามไปอ่านต่อนะ  เรื่องทหารเสือน่าสนน่าสน   ขอบคุณนะคะน้อง

[Mr.ladkrabang]

ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆครับ

ขอบคุณมากครับ