!! กวีธรรมะ

[แดงคนดี]

มีหนังสือ เก็บไว้ แต่ในตู้

มีความรู้ ไม่ใช้ ให้คนเห็น

มีเงินเก็บ ซ่อนไว้ ใช้ไม่เป็น

ก็เหมือนเช่น มีก้อนหิน สิ้นค่าคุณ


ในโลกแห่งการเผชิญ

ชีวิตต่างดลเดินตามกระแส

พลิกเปลี่ยนคืนวันผกผันแปร

โดยพระเจ้าเฝ้าแลอย่างเฉยเมย


สำแดงแห่งปรากฏการณ์

เกิดบางสิ่งผลิบานผลเฉลย

ดับบางสิ่งจากห้วงอันล่วงเลย

ชะตากรรมย้ำเปรยกาลเวลา

แก่นแท้

ฤาจะแปรโดยแรงแสวงหา

เพื่อวิญญาณอยู่รอดตลอดมา

บนมรรคาแห่งเงาอันเปล่าดาย


ใดเล่าจะงอกเงย

ชีวิตเคยพบเห็นแล้วเร้นหาย

ซึ้งในความประเสริฐจากเกิดตาย

ทิ้งศพซากเดียวดายกลับคืนดิน


ในโลกแห่งการเผชิญ

ชีวิตต่างดลเดินมิรู้สิ้น

สู่ที่สุดจุดหมายปลายชีวิน

ลมระรินเฮือกสุดท้ายเจ้าหมายใด

-------------------------------------

รู้นะ...คิดอะไรอยู่ ! 
 

คิดอะไรอยู่ ...(นักกวี)

@ เหมือนกัปตัน เลื่องชื่อ มือฉมัง
ขับเครื่องบิน เก่งจัง เหมือนสั่งได้
เมื่อเหินฟ้า ทุกครั้ง นั่งสุขใจ
คนทั่วไป ต่างสรรเสริญ และเยินยอ

แต่อยู่มา วันหนึ่ง ซึ่งสะดุด
เหมือนจะหยุด มั่นใจ ลงไปหนอ
ขับเครื่องบิน ไม่ดี เท่าที่พอ
คนนั่งก็ หวาดเสียว กันเกรียวกราว

เหมือนนักกลอน นอนเปล่า ไม่เร้าจิต
ปล่อยชีวิต เงียบฉี่ ไม่มีข่าว
สำนวนกลอน หดหาย ไร้ข่าวคราว
ระยะยาว จะเป็น เช่นไรกัน

อยากให้ตื่น ขึ้นมา อย่าหดหู่
ตื่นมาสู้ กันต่อ ถักทอฝัน
เจิดจำรัส รัศมี กวีวรรณ
มาสุขสรรค์ หรรษา อารมณ์กลอน

อย่าคิดเฉื่อย เรื่อยไป ไร้ขอบเขต
คำนึงเหตุ ผลด้วย ช่วยกันก่อน
จำแนกธรรม นำมา อย่าอาทร
เหมือนช่วยป้อน ข้อมูล พูนปัญญา

หากทุกท่าน ยังคิด ติดขัดอยู่
ความหดหู่ เศร้าใจ จะไปหา
คิดอะไร ไม่ออก ก็บอกมา
คิดเห็นหน้า กันบ้าง ยังเข้าที

ยกธรรมะ สักข้อ มาก่อตั้ง
อย่าคาดหวัง มากไป ในวิถี
แค่เป็นเครื่อง เตือนใจ ให้ทำดี
เพียงแค่นี้ ก็พอ อย่ารอนาน....  

--------------------------------------------

อันความคิด วิทยา คืออาวุธ
ประเสริฐสุด ซ่อนใส่ เสียในฝัก
สงวนคม สมนึก ใครฮึกฮัก
จึงค่อยชัก เชือดฟัน ให้บรรลัย"

นี่คือกลอน ความคิด ติดอาวุธ
ประเสริฐสุด สุนทรภู่ ครูกลอนใหญ่
แต่งไว้นาน แต่ยัง คงฝังใจ
อ่านคราได ให้คิด พินิจตรอง

เหมือนนักกลอน ทุกท่าน สักวันหนึ่ง
วันที่ถึง เวลา พาเศร้าหมอง
ก็จะลุก ขึ้นมา นาทีทอง
นั่งร้อยกรอง ความคิด พิชิตชัย

อันความรู้ คู่ธรรม นำศึกษา
สร้างปัญญา มีคุณ เด็กรุ่นใหม่
ธรรมะมี ระดับ ล้วนจับใจ
หยิบตรงไหน มาว่า ก็น่าฟัง

เช่นเริ่มต้น เรื่องธรรม นำศึกษา
ก็คือไตร สิกขา พาสุขขัง
ทาน ศีล ภาวนา พาพลัง
เป็นโจทก์ตั้ง เอาไว้ อธิบายตาม

พูดเรื่องทาน ทานหรือ คือการให้
ให้ยังไง ได้กุศล หากคนถาม
รักษาศีล ยังไง ในนิยาม
หรือใจงาม ภาวนา ว่าอย่างไร

แล้วปัญญา อีกหล่ะ แสงสว่าง
แจ้งกระจ่าง กว่านี้ มีบ้างไหม
การเจริญ ภาวนา พาสุขใจ
แล้วทำให้ ปัญญา มาสู่ตน

แสงสว่างแห่งธรรม นำให้เกิด
ปัญญาที่ ประเสริฐ เลิศเหตุผล
แสงแห่งคลัง สมอง ของทุกคน
ตั้งอยู่บน ความรู้ คู่คุณธรรม...
-------------------------------------------------
@ สถานที่เหมาะกัน กับบัณฑิต
เพื่อดำเนินชีวิต จิตสดใส
เพื่อป้องกัน หนาวร้อน อาทรใจ
และมิให้ ต้องเครียด สัตว์เบียดเบียน

อันร่างกาย มนุษย์ ที่สุดหนา
กว้างยาววา หนาคืบ สืบเสถียร
มีเวลา น้อยนิด คิดพากเพียร
เดี๋ยวก็เปลี่ยน ผันแปร ไม่แน่นอน

เหล่าบัณฑิต ทั่วไป จึงไม่ขาด
หมั่นกระวี กระวาด ไม่ผัดผ่อน
กระทำกิจ ภาวนา เป็นอาภรณ์
เพื่อปิดกั้น นิวรณ์ ที่จรมา

หากมีจิต สบาย กายก็สุข
หากกายทุกข์ จิตหนอ ก็ทุกข์หนา
สถานที่สำคัญ เสริมปัญญา
คือ"สัปปายะ"นั้น สำคัญจริง

สัปปายะ แห่งธรรม สำคัญหนึ่ง
บุคคลซึ้ง ในธรรม สำคัญยิ่ง
สถานที่ อำนวย ช่วยพึ่งพิง
สรรพสิ่งเหล่านี้ มีส่วนนำ

คือนำทาง นำใจ ให้พิสุทธ์
สู่วิมุติ หลุดพ้น ผลสูงล้ำ
นรชน ผู้ฉลาด มิขาดธรรม
มักจะบำเพ็ญอยู่ มิรู้คลาย
 
 
-------------------------------------------

"นกไม่เห็นฟ้า" กว้างใหญ่แสนไพศาล
อีก "ปลาเล่ามิเห็นน้ำ" น่าสงสัย
ทั้งนกปลาว่ายวนเหตุผลใด
บัณฑิตไซร้ช่วยชี้แจงแถลงความ

เรื่องนกปลาอยู่ใกล้จึ่งไม่เห็น
ท้องฟ้าเป็นอย่างไรใคร่อยากถาม
อยู่ภายใต้มหาสมุทรสุดงดงาม
ทุกโมงยามมองมิเห็นเป็นความจริง

เปรียบเหมือนคนมิเห็นธรรมนำชีวิต
เพราะดวงจิตคุ้นชินเสพทุกสิ่ง
กามคุณสืบเสาะเกาะเป็นปลิง
คิดว่าสุขเสียยิ่งกว่าสิ่งใด

คนเหนือนกเหนือปลาปัญญามาก
อยู่บนบกเห็นน้ำฟ้าว่ากว้างใหญ่
หมู่บัณฑิตย่อมเห็นธรรมนำดวงใจ
เห็นทุกข์ภัยเบื่อหน่ายในโลกีย์

พึงลดละชนะตนคนประเสริฐ
ภาวะเลิศจางคลายค่อยหน่ายหนี
โพธิปักขิยธรรม นำทางชี้
สู่เสรีวิมุติหลุดเวียนวน

เป็นเพียงหนึ่งความคิดลิขิตเขียน
หากผิดเพี้ยนแนะนำย้ำเหตุผล
เป็นน้องใหม่ไม่แนบเนียนเพียรฝึกตน
บัณฑิตชนเมตตาโปรดปรานี

-------------------------------------

ร้อนแสงแดด ร่มกั้น พอกันได้

แต่ร้อนไฟ รักโกรธ โทษมหันต์

ป้องด้วยร่ม ธรรมดา หาเทียมทัน

เครื่องป้องกัน ที่สม คือ "ร่มธรรม"   

ร่มธรรมกางกั้นสรรพสัตว์

ร่มธรรมคือฉัตรอันยิ่งใหญ่

ร่มธรรมคุ้มครองปกป้องภัย

ร่มธรรมสุขใจได้แอบอิง 
 
 
 

[แดงคนดี]

ไม้เท้าคนแก่
โอ้อนิจจาตัวเราแก่เฒ่าแล้ว
พวกลูกแก้วทอดทิ้งไม่เหลียว
หูก็หนวกตาก็บอดซมซานมา
ถือกะลาสีซอขอเขากิน

มีไม้เท้าอันเดียวที่เที่ยวเร่ร่อน
ง่วงก็นอนบนถนนบนกรวดหิน
เมื่อเป็นทุกข์โอดครางกลางฝุ่นดิน
ยามจะกินอาหารเศษทุเรศทรวง

ยามชวนเซจะพลาดล้มฟาดพื้น
มีไม้เท้ายันยืนได้ยึดหน่วง
ฉันซูบผอมตรอมใจตาลึกกลวง
ไม่มีลูกคอยห่วงเอื้ออารี

โอ้มีลูกลูกนั้นมันเนรคุณ
ไม่เกื้อหนุนทอดทิ้งให้หมองศรี
ยามฉันถูกห่านไกไล่จิกตี
ไม้เท้านี้ป้องภัยไล่สัตว์พาล

ถูกวัวดุฟู่ฟู่ขู่จะขวิด
มีไม้เท้าเป็นมิตรคอยสงสาร
ใช้กวัดแกว่งคอยรักษาเป็นปราการ
ยามข้ามธารไม้เท้านำฉันไป

เมื่อเดินทางไม้เท้านำวิถี
ไม้เท้านี้ดีกว่าลูกเป็นไหนไหน
คนเศษคนอกตัญญูไร้น้ำใจ
มันทำได้ใจหินสิ้นความดี

มีไม้เท้าใช้ยันยุดกันร่าง
คลำหาทางแกว่งกวัดสัตว์ร้ายหนี
ป้องกันตัวติดตนผลทวี
ดีกว่าลูกรั้นอกตัญญู

?กุฏฐํนิปฺผวิตํ เสยฺโย น เตฺวเวกจฺจิโย นโร
ไม้ผุลอยน้ำยังดีกว่าคนที่อกตัญญู?

[แดงคนดี]

อาหารคือ คำข้าว...(ไทย)"

@ ใกล้วิกฤต เข้ามา อาหารโลก
ใกล้ถึงวัน เศร้าโศก โลกหดหู่
ใกล้ถึงวันสิ้นแรงแห่งศัตรู
ใกล้ถึงวัน ไร้ที่อยู่ แห่งผู้คน

เมื่อท้องหิว ทุกคน ก็บ่นหา
ข้าวคืออาหารหลักจากเหตุผล
เมื่อทุกชาติพุ่งเป้าเข้ามาชน
หวังมาขนข้าวไทยเอาไปกิน

ข้าวจึงเริ่ม ขาดแคลน แสนรันทด
ไทยอาจอด ข้าวแน่ ชีพแดดิ้น
คนไทย "หลังสู้ฟ้า หน้าสู่ดิน"
เคยได้ยิน กันมา อย่างช้านาน

เมื่อวิกฤต ข้าวปลา อาหารหลัก
ก็เครียดหนัก ชาวนา น่าสงสาร
กรรมกรทุกหนแห่งใช้แรงงาน
แต่ข้าวสาร ทุกแห่ง แพงเหลือเกิน

ซ้ำยังขาดแคลนด้วยใครช่วยได้
ค่าแรงไม่ กี่บาท ยังขาดเขิน
ข้าวของขึ้น ราคา รุดหน้าเดิน
จะเพลิดเพลิน ทำงาน กันอย่างไร

อันร่างกาย มนุษย์ สมุฏฐาน
คืออาหาร ค้ำชู จึงอยู่ได้
อาหารคือ "คำข้าว" ของชาวไทย
หรือชาติไหน เช่นกัน สำคัญจริง

หากมนุษย์ ทั่วโลก โศกสลด !
อาหารหมด ทั่วกัน สำคัญยิ่ง
ข้าวเผือกมัน ไทยซึ่ง เคยพึ่งพิง
ก็หยุดนิ่ง ทำแต่ แค่พอกิน

ความเดือดร้อน ทั่วโลก วิปโยคหนัก
อาหารหลัก พินาศ จนขาดวิ่น
โอ้พระคุณ ข้าวไทย ในธรณิน
ขออย่าสิ้น ข้าวไทย ในโลกเลย


เพียงมีบุญ      เป็นอาหาร      ท่านอย่าหวั่น
เอาบุญนั้น      เป็นอาหาร      ทานกันได้
ไม่มีบุญ      อาหารนี้      เหมือนมีภัย
กินไม่ได้      กายไม่รับ      อับจนบุญ

     อาหารดี      ที่อร่อย     พอย่อยได้
จะต้องใช้      ไฟธาตุดี      ที่เกื้อหนุน
เพราะสังขาร      ปรุงแต่งกาย      ใช้ค้ำจุน
ก็ด้วยบุญ      หนุนนำ      จากทำบุญ

[error]

สาธุๆ

[แดงคนดี]

ยามเช้า..ที่สดใส



ตะวันทอแสงสาดส่อง..ณ ขอบฟ้า

ท้องนภา.แจ่มงาม สว่างใส

ก้อนเมฆน้อย..เป็นริ้วคลื่น.. เห็นไกลไกล

สายลมไกว..พลิ้วระรื่นชื่นอารมณ์

สกุณาร่ำร้อง ดังเจื้อยแจ้ว

รุ่งเช้าแล้วโผบินอย่างสุขสม

หอมโรยริน มะลิซ่อน  ดอกลั่นทม

งามชวนชม ชูช่อ ตระการตา


พระเยื้องย่าง อุ้มบาตร ด้วยใจนิ่ง

ทั้งชายหญิง ร่วมทำบุญ  อิ่มสุขหนา

เจ้าเด็กน้อย หัวเราะรื่น  เพลินอุรา

เช้าหรรษา เย็นชื่น  ถ้วนหน้ากัน

[แดงคนดี]

                                       

ตะวันทอแสงอ่อนก่อนอรุณ
สัมผัสกลีบละมุนมวลดอกไม้
ขับสีสันให้กระจ่างพร่างพฤกษ์ไพร
ส่งกลิ่นหอมละไมไปกับลม

สายลมไหว..กลิ่นดอกไม้?ก็กรายถิ่น
แมลงภู่?เพียรโบยบิน?มาสู่สม
สัมผัสกลีบ?.ดอกไม้?.ได้เชยชม
และผสม?เกสร?ก่อนจากไป

ธรรมชาติอิงอาศัยให้ประโยชน์
มิเคืองโกรธ หวงแหน แค้นสิ่งไหน
สุริยายังสาดแสงอยู่เรื่อยไป
มวลดอกไม้แย้มบานรับกับอุทัย

หมู่ภมรก็บินร่อนลงเชยกลิ่น
ผสมสิ้นเกสรก่อนผลักไส
เป็นพืชผลธรรมชาติดาษดื่นไป
หล่อเลี้ยงให้ชีวิตยั่งยืนมา

ทุกๆสิ่งมีหน้าที่ของตนเอง
อย่าหวั่นเกรง สับสน หรือค้นหา
ทำหน้าที่เต็มกำลังสติ-ปัญญา
ผลแห่งงานจะเจิดจ้าเยี่ยงสุรีย์

                                       

[แดงคนดี]

อันความแก่หง่อม ย่อมทุลัก ทุเลมาก
ดังคนบอด ข้ามฝาก ฝั่งคลองหา
วิธีไต่ ไผ่ลำ คลานคลำมา
กิริยา แสนทุลัก ทุเลแล
ถ้าไม่อยาก ให้ทุลัก ทุเลมาก
จงข้ามฝาก ให้พ้น ก่อนตนแก่
ก่อนตามืด หูหนวก สะดวกแท้
ตรองให้แน่ แต่เนิ่นๆ รีบเดินเอย

คนจะงาม งามน้ำใจ ใช่ใบหน้า
คนจะสวย สวยกายา ใช่ตาหวาน
คนจะแก่ แก่ความรู้ ใช่อยู่นาน
คนจะรวย รวยศีลทาน ใช่บ้านโต

อันความตายชายนารีหนีไม่พ้น
มีหรือจนก็ต้องตายกลายเป็นผี
ถึงแสนรักก็ต้องห่างล้างทันที
ไม่วันนี้ก็วันหน้าจริงหนาเรา
ดินจะกลบลบกายวายสังขาร
ไฟจะผลาญเผาซากสิ้นสาปสูญ
แต่ความดีมีอยู่คู่ค้ำคูณ
ช่วยเทิดทูนแทนซากที่จากไป