ลานกวี22

[แดงคนดี]

รักตน...ต้องรักษ์ถิ่น

ผืนดินไทยหลายถิ่นทางทิ้งร้างรก
แตกระแหงแห้งหกรกเสียหาย
ไร้คนอยู่ทำกินดินเสื่อมกลาย
เริ่มเสียหายดินแห้งจนแข็งดาน

ไทยทิ้งถิ่นเข้าเมืองหวังเรืองรุ่ง
ต่างหมายมุ่งทำกินดิ้นขับขาน
งานก่อสร้างรับใช้ให้บริการ
อุตสาหกรรมโรงงานการเงินดี

ทิ้งท้องทุ่งที่ตกทอดตลอดบรรพ์
เคยสร้างสรรค์ทำกินในถิ่นที่
ทำนาไร่สวนสร้างทางชีวี
หลีกหลบลี้เข้าเมืองหวังเรืองรอง

ปล่อยคนแก่จมปลักรักษ์ฐานถิ่น
เฝ้าแผ่นดินถิ่นทางรกร้างผอง
หมดแรงเรี่ยวเกี่ยวดำที่ช่ำชอง
ได้แต่มองดูดินสิ้นเสื่อมโทรม

ข้าวที่เขียวรอเคียวเก็บเกี่ยวหาย
ฝูงวัวควายไถลากพรากถิ่นโถม
ถูกขายทอดตลาดควายตายโครมโครม
มีแนวโน้มสูญสิ้นจากถิ่นนา

มองทุ่งทางดินแห้งเห็นแดงดง
หญ้าพุ่มพงเหี่ยวแห้งแดงดาดหนา
ไร้สีทองผ่องพรรณอันงามตา
รวงข้าวกล้ารอเคียวเก็บเกี่ยวมี

ดินสีแดงนาแล้งน้ำแห้งเหือด
ควายถูกเชือดส่งขายจำหน่ายหนี
จากถิ่นทุ่งชนบทหมดทุกที
ต่อแต่นี้ไร้สิ้นควายคราดไถทำ

ชนบทหมดมนต์ขลังรั้งคนอยู่
เหมือนสมัยย่าปู่เคยอยู่ย่ำ
พาควายคราดไถนาคราปักดำ
ตั้งแต่เช้าจรดค่ำย่ำดินเดิน

ลูกหลานมุ่งขายนาแล้วลาจาก
ปล่อยคันไถจมฟากไม่อยากเยิ่น
ขายแรงงานเมืองใหญ่ใฝ่เผชิญ
เลิกดุ่มเดินดินย่ำด้วยทำนา

นาจึงร้างไม่มีคนที่ทำ
จะไถดำเก็บเกี่ยวเที่ยวมองหา
มองไม่เห็นเพราะทิ้งถิ่นสิ้นจากลา
ต่างทิ้งนาห่างหายขายแรงงาน

ถึงยามนี้เศรษฐกิจทรุดหยุดฟูเฟื่อง
คนตกงานทั่วเมืองเห็นฉาดฉาน
ถูกเขาปลดเลิกผลิตปิดกิจการ
คนตกงานร้องระงมขมขื่นทรวง

จะกลับบ้านฐานถิ่นก็สิ้นทาง
จะทำกินสิ้นร้างแผ่นดินหวง
นาก็ขายควายก็ฆ่าพาช้ำทรวง
น้ำตาร่วงหลั่งรินสิ้นทางทำ

ถ้ารักตนจงจำไว้ให้รักษ์ถิ่น
อย่าขายกินเก็บไว้เถิดประเสริฐล้ำ
ยามตกยากหวนกลับมามีนาทำ
ไม่ชอกช้ำสิ้นทางจะสร้างกิน

วินิตยา
5/01/52

เพราะสังคม..ประเมินค่า..ที่จนรวย

คนจึงสร้าง..เปลือกสวย..ไว้สวมใส่

หากสังคม..วัดค่า..ที่ภายใน

คนจะสร้าง..แต่จิตใจ..ที่ใฝ่ดี   

[vinitaya]

จากใจครู

ครูคือผู้นำทางสรรค์สร้างศิษย์
ให้รู้คิดรู้ทำนำสร้างผล
เป็นคนดีมีวิชานำพาตน
ให้รอดพ้นอบายทั้งหลายมี

ด้วยความรักเมตตานำพาผูก
เหมือนหนึ่งศิษย์เป็นลูกผูกพันนี่
คอยอบรมบ่มให้ศิษย์ได้ดี
มีชีวีเรื่องรุ่งมุ่งหน้าไป

ยามศิษย์ผิดเผลอพลาดครูวาดหวัง
ใช้ไม้เรียวยับยั้งรั้งมาใหม่
คอยเติมแต่งปั้นศิษย์ด้วยจิตใจ
เพราะหวังให้ศิษย์นี้มีค่าควร

เมื่อศิษย์จบลาจากฝากข้อคิด
ย้ำเตือนศิษย์ฝากไปใฝ่ดีถ้วน
ยึดแนวทางวางให้ได้ใคร่ครวญ
ให้ศิษย์หวนทวนจำคำก่อนลา

คราครั้งใดได้ข่าวศิษย์จิตสดใส
อิ่มเอมใจเห็นศิษย์ดีมีคุณค่า
สำเร็จผลดลสร้างทางชีวา
ศิษย์เจริญก้าวหน้าพาสุขใจ

เมื่อยามใดได้ข่าวศิษย์ทำผิดพลาด
ไม่คิดคาดหวังเห็นเป็นหมองไหม้
จิตใจทุกข์หมองหม่นปนห่วงใย
ด้วยเสียใจสร้างศิษย์ผิดแนวทาง

วินิตยา
16/01/2552

[admin]

กราบขอบคุณสำหรับครูทุกท่านครับ ขอบคุณกลอนงาม ๆ จากคุณ วินิตยา ครับ

[แดงคนดี]

สวัสดีค่ะคุณครู (กลอน)

[konbannokjingnna]

            เกิดเป็นคนรวยจนคนทั้งนั้น

        อย่าหยามหยันเที่ยวว่าใครไร้ศักดิ์ศรี

             คุณค่าคนวัดได้ด้วยความดี

           ใช่จนมีมาแบ่งชั้นความเป็นคน

[lovelynavy]

กลอนเพราะจังค่ะ

[vinitaya]

เพราะหัวใจไทยวันนี้สีต่างกัน

เหม่อมองฟ้าฉ่ำฝนบนฟากฟ้า
ในอุราฉันวิตกอกหมองไหม้
เห็นบ้านเมืองวายวุ่นกรุ่นหัวใจ
เพราะภาพไทยไล่ล่าเข่นฆ่ากัน

นี่นะหรือคือสยามนามเมืองยิ้ม
เคยเอมอิ่มฟูเฟื่องเมืองสวรรค์
นักท่องเที่ยวกรูกรายมากมายพลัน
เปรียบสวรรค์เมืองแมนแดนดินไทย

มาบัดนี้ผืนดินไทยเลือดไหลโลม
เปรอะเปื้อนโถมพื้นดินสิ้นสงสัย
เพราะขัดแย้งแข่งตีจึงมีภัย
ลุกลามใหญ่เดือดดุครุโชนเมือง

แย่งอำนาจวาดหวังไม่ยั้งคิด
เกิดภัยพิษลามลุกทุกข์โขเขื่อง
แบ่งสีสันรุกไล่ไปเนืองเนือง
ไม่หมดเรื่องลามรุกทุกข์แผ่นดิน

หมดสิ้นแล้วเมืองสวรรค์ในวันเก่า
เป็นตำนานบอกเล่าเราสูญสิ้น
ยุคเมืองทองผองไทยในแผ่นดิน
อยู่สุขสิ้นถ้วนทั่วทุกตัวคน

ต่อแต่นี้ที่เห็นลำเค็ญทุกข์
เข้ารุมรุกครองไทยในอีกหน
แบ่งแยกฝ่ายสีสันหันผจญ
ยากหลุดพ้นการเมืองสร้างเรื่องมี

จ้องกำจัดซัดสาดไม่ขาดแค้น
รุกรับแล่นเกมกลดลวิถี
ยึดเป้าหมายกำชัยในวิธี
หวังเพียงมีอำนาจที่บาดใจ

นี่แหละหนาพาให้ไทยต้องทุกข์
เพราะต่างรุกต่างรับสำทับให้
ไทยท่วมทุกข์รุกลามทั่วคามไทย
เพราะหัวใจไทยวันนี้สีต่างกัน

วินิตยา
13/05/52

[vinitaya]

ยังคิดถึงชาวนาวี 22  ทุกท่านครับ

[vinitaya]

ใช่ไหมเล่า..?

บางเวลา    รักหวาน    ปานน้ำผึ้ง
บางเวลา    ซาบซึ้ง     อยากแหนหวง
บางเวลา    ขื่นขม    ระทมทรวง
บางเวลา    หลอกลวง    ดวงใจเรา

บางเวลา    อยากเก็บรัก    สลักใจ
บางเวลา    อยากทิ้งไป    ให้ใครเขา
บางเวลา    ทำให้สุข    สนุกเรา
บางเวลา    ก็ซึมเซา     ทุกข์เศร้าใจ

เป็นแบบนี้    ใช่ไหมเล่า   เขาเรียก ?รัก?
ที่ประจักษ์    เจอกัน    นั่นใช่ไหม
มีหลากรส    ความรัก    ที่ชักใย
ทั้งหญิงชาย    มีใจ    คิดใฝ่ปอง

มองมองดู    อู้ฮู    ดูแล้วยาก
แสนลำบาก    ยากนัก    มีรักผอง
กลัวเจอรัก    ที่รสหลาก    ฝากใจครอง
ให้ต้องร้อง    เข็ดแล้วรัก    อกหักเรา

วินิตยา
13/05/52

[แดงคนดี]

ฉันอยากได้ยินคำพูดสักคำ

เผื่อจะช่วยปลอบขวัญและปลอบใจ



โลกใบเต็มที่เห็นนี้คงจะมีสีสันที่สดใส

บอกรักหน่อยได้ไหมพร้อมที่จะมั่นใจ..ไปกับคุณ

[vinitaya]

เพราะกูจน

ท้องฟ้าฉ่ำดินชื้นดาษดื่นฝน
ตกหนักจนเม็ดสาดไม่ขาดสาย
พร่างพรูพรมทั่วถิ่นแผ่นดินคลาย
ร้อนสลายหายลดแทบหมดลา

อากาศเย็นชื้นฉ่ำพรำด้วยฝน
เห็นผู้คนเปียกปอนตอนเช้าหนา
เดินกรำฝนร่มกางเท้าย่างพา
ขึ้นรถลาบ้านจากแสนยากเย็น

ถึงฝนตกแค่ไหนใจไม่พรั่น
ต้องฝ่าฟันกรำฝนทนยากเข็ญ
ไปทำงานให้ทันนั่นจำเป็น
ถ้าสายเห็นลำบากทุกข์ยากใจ

เศรษฐกิจพิษภัยไล่คนออก
ยังหลอนหลอกให้เห็นเป็นวิสัย
คนตกงานรายวันทุกวันไป
ขืนร่ำไรเพราะฝนฟ้าพาตกงาน

แม้ไปสายสักนิดชักคิดหนัก
ถูกเพ่งเล็งยิ่งนักจักขับขาน
ขึ้นบัญชีชี้เหตุเภทภัยพาล
ไม่ขยันทำงานพาลระทม

ถึงเปียกฝนยืนกรำจำต้องสู้
รอรถอยู่ใจจริงยิ่งขื่นขม
อยู่ข้างทางเปียกไปไม่ปรารมภ์
กลัวเป็นคนตกงานพานทุกข์ใจ

ถ้าขาดงานเสียหายกลายเป็นผิด
ถูกถอนสิทธิ์หนักหนาพาหมองไหม้
อาจตกงานพานพาพบหาภัย
ลูกต้องเรียนจะทำไงถ้าตกงาน

จำต้องสู้สายฝนทนลำบาก
ถึงทุกข์ยากยืนกรำจำขับขาน
ยืนคอยรถมารับนับเนิ่นนาน
เสียงใจขานกังวานอยู่.......เพราะกูจน

วินิตยา
15/05/52

[admin]

บทกลอนนี้เหมาะกับเวลามากนะครับ ขอบคุณที่มาลบคำว่าคิดถึงไป ถ้าหายไปนานจะเขียนใหม่นะครับ ... 

[admin]

 

[แดงคนดี]

แวะมาบอกว่า............จะไปจุดธูปหาพี่วินิตายาก่อนดีกว่า อิอิอิ

แดงจะอ่านกลอนพี่วิ ไม่ยอมๆๆๆๆๆๆ พี่วิ หาย 

[admin]

เจ้าของกระทู้หาย .... น้องแดงตามให้หน่อย