ลานกวี22

[vinitaya]

?? เธอคนนั้นคือคนดีนาวี22
เขาคนนี้คือพี่ชายคนดีที่แดงรัก
ใครคนนั้นจะเป็นใครไม่สำคัญ
ขอให้มีใจที่คงมั่นเท่านั้นพอ ??

การที่ได้คิดถึงใครสักคน
ตอนที่ฟ้ากำลังหม่นอยู่ตรงนี้
น้ำตาที่ไหลกลั่นจากหัวใจที่มี
และฉันเชื่อว่าความห่วงใยจากตรงนี้จะถึงเธอ

ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน
ในตอนที่ตะวันลาไปยังห่วงเสมอ
แม้หัวใจอาจห่างไกลไม่ได้เจอ
แต่ความคิดถึงยังอยู่เสมอนานเท่านาน ??

ความห่างไกล  มิใช่อุปสรรค

ขอขอบคุณน้องพี่คนนี้หนอ
ที่ไม่ขอเปลี่ยนจิตยังคิดถึง
ทุกเวลาห่วงใยใจคำนึง
ช่างซาบซึ้งใจพี่คนนี้จัง

ความห่างไกลมิใช่ซึ่งอุปสรรค
อันความรักมิตรไมตรีที่ฝากฝัง
อยู่ที่ใจห่วงหาพาให้ยัง
เกาะเกี่ยวเหนี่ยวรั้งยังไม่ลืม

[แดงคนดี]

ขอต้อนรับ?..นายกคนที่ยี่สิบเจ็ด

ขอต้อนรับครับท่านอภิสิทธิ์
ได้สมคิดมุ่งมาดปรารถนา
ได้สมหวังเสียทีในชีวา
ได้เป็นนายกนำพาประไทย

เป็นคนที่ยี่สิบเจ็ดสำเร็จผล
ประชาชนรอความหวังอีกครั้งให้
เศรษฐกิจฟื้นดีสามัคคีไทย
กลับคืนสู่สมัยที่รุ่งเรือง

จัดรัฐบาลโปรดตรองมองประโยชน์
ให้ยึดหลักความรุ่งโรจน์ในทุกเรื่อง
เศรษฐกิจค้าขายในนอกเมือง
ความขุ่นเคืองต้องกำจัดขัดแย้งไป

นำคนดีมีชื่อฝีมือเด่น
เข้ามาเป็นรัฐมนตรีมีมากไว้
จะได้ช่วยลดแรงที่แคลงใจ
ชิงตำแหน่งแย่งใหญ่ประโยชน์มี

เลิกกลุ่มก๊วนจัดตั้งขึ้นนั่งใหญ่
แต่ฝีมือบ่มิไก๊ไร้ศักดิ์ศรี
ขอขึ้นนั่งเพื่อยศศักดิ์จักได้มี
เกียรติประวัติเสนาบดีของเมืองไทย

ขอให้ยึดประเทศเป็นที่ตั้ง
อย่ารอรั้งตั้งท่าชักช้าให้
เสียโอกาสประเทศมีทุกทีไป
อย่าชักช้าร่ำไรให้รีบทำ

นำประเทศฝ่าวิกฤติไม่ผิดพลาด
นำพาชาติพ้นภัยที่ไล่ซ้ำ
นำพาคนมีสุขสิ้นทุกข์กรรม
เป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ไทยต้องการ

อย่ามัวเมาอำนาจที่วาดหวัง
อย่าได้ฟังพวกสอพลอรอเชียร์ท่าน
อย่าลืมตัวหลงตนจนเสียการ
อย่าหลงลืมความสมานสามัคคีไทย

วินิตยา
17/12/51

ทันเหตุการณ์จริงๆ กวีไทยนาวี22 พี่วินิตายาคนดี

[แดงคนดี]

?? เธอคนนั้นคือคนดีนาวี22
เขาคนนี้คือพี่ชายคนดีที่แดงรัก
ใครคนนั้นจะเป็นใครไม่สำคัญ
ขอให้มีใจที่คงมั่นเท่านั้นพอ ??

การที่ได้คิดถึงใครสักคน
ตอนที่ฟ้ากำลังหม่นอยู่ตรงนี้
น้ำตาที่ไหลกลั่นจากหัวใจที่มี
และฉันเชื่อว่าความห่วงใยจากตรงนี้จะถึงเธอ

ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน
ในตอนที่ตะวันลาไปยังห่วงเสมอ
แม้หัวใจอาจห่างไกลไม่ได้เจอ
แต่ความคิดถึงยังอยู่เสมอนานเท่านาน ??

ความห่างไกล  มิใช่อุปสรรค

ขอขอบคุณน้องพี่คนนี้หนอ
ที่ไม่ขอเปลี่ยนจิตยังคิดถึง
ทุกเวลาห่วงใยใจคำนึง
ช่างซาบซึ้งใจพี่คนนี้จัง

ความห่างไกลมิใช่ซึ่งอุปสรรค
อันความรักมิตรไมตรีที่ฝากฝัง
อยู่ที่ใจห่วงหาพาให้ยัง
เกาะเกี่ยวเหนี่ยวรั้งยังไม่ลืม

ยังคิดถึงเหมือนเดิมนะพี่วิคนดี
ไม่ว่าจะกี่เดือนกี่ปีก็ไม่เปลี่ยน
ถ่ายทอดออกมาเป็นบทกลอนขีดเขียน
เผื่อเธอจะแวะเวียนมาอ่านมัน

ความคิดถึงที่ส่งไปให้พี่ชายคนดี
ไม่ว่าจะวันนี้หรือวันไหน-ไหน
คงจะไม่มีวันที่มันจะลดน้อยลงไป
ยิ่งให้ไปเท่าไหร่ยิ่งเพิ่มมากมายทุกที

 

[vinitaya]

โปรดอย่าให้คนไทยร้อง.....ยี้

ฟ้าเริ่มสางทอแสงเห็นรำไร
ส่องสว่างสร้างไทยในวันนี้
ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ไทยอีกที
ให้สิ่งดีกลับฟื้นคืนถิ่นไทย

ยังมีหวังให้เห็นเป็นสิ่งดี
ว่าการเมืองวันนี้ยังเดินได้
ถึงเปลี่ยนขั้วเปลี่ยนข้างช่างกระไร
ขอประชาธิปไตยยังอยู่ดี

ยังพอมีทางออกไม่นอกกฎ
ใช้กำหนดนำทางสร้างวิถี
พาประเทศต่อไปในวิธี
ประชาธิปไตยที่มีให้ก้าวเดิน

ถึงล้มลุกคลุกคลานที่ผ่านพ้น
ยังพอทนแก้ไขแม้ขัดเขิน
ประชาธิปไตยที่ดุ่มเดิน
ต้องเผชิญกับวิกฤติเผด็จการ

ถึงเปลี่ยนขั้วเปลี่ยนข้างทางการเมือง
ถือเป็นเรื่องตามกฎกำหนดผ่าน
ถึงเก่าไปไม่มาให้ทำงาน
สร้างชาติไทยทุกด้านให้รุ่งเรือง

แก้ปัญหาการเมืองที่เรื่องมาก
นักการเมืองกาฝากที่อยากเขื่อง
คัดออกไปให้สิ้นพวกกินเมือง
ประเทศชาติจะรุ่งเรืองได้สักที

เอาคนดีมีธรรมมานำไทย
ที่ฝีมือลือไกลในศักดิ์ศรี
คุมกระทรวงแจ้งจัดรัฐมนตรี
ฟื้นวิถีคุณธรรมมานำไทย

ถ้าทำได้ตามนี้คงดีแน่
สิ่งแย่แย่ยุ่งยากลำบากไซร้
คงลดหายลาลับดับสิ้นไป
ประชาชนคนไทยได้สุขมี

ถ้ายกพวกกุมก๊วนชวนกันนั่ง
เป็นรัฐมนตรีลากตั้งนั่งเก้าอี้
เสียงสาปส่งของประชาทั้งธานี
คงร้องยี้ขับไล่ไปทั่วเมือง

มีโอกาสเป็นผู้นำทำให้เห็น
ประชาไทยมองเขม้นอยู่ทุกเรื่อง
อย่าเห็นแกพวกพ้องเอาครองเมือง
จะนำเรื่องเลวร้ายทำลายตน

ให้เป็นทีพวกมองจ้องจะขับ
ออกสำทับขับไล่ในอีกหน
แผ่นดินเดือดเลือดไทยไล่ผจญ
หนีไม่พ้นกลียุคทุกข์แผ่นดิน

วินิตยา
18/12/51

[แดงคนดี]

ทันสมัยจริงๆพี่ชายแดง รอวันฟ้าใส ให้ชาวไทยได้นั่งมอง แล้วยิ้มได้ซะที

[vinitaya]

?? เธอคนนั้นคือคนดีนาวี22
เขาคนนี้คือพี่ชายคนดีที่แดงรัก
ใครคนนั้นจะเป็นใครไม่สำคัญ
ขอให้มีใจที่คงมั่นเท่านั้นพอ ??

การที่ได้คิดถึงใครสักคน
ตอนที่ฟ้ากำลังหม่นอยู่ตรงนี้
น้ำตาที่ไหลกลั่นจากหัวใจที่มี
และฉันเชื่อว่าความห่วงใยจากตรงนี้จะถึงเธอ

ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน
ในตอนที่ตะวันลาไปยังห่วงเสมอ
แม้หัวใจอาจห่างไกลไม่ได้เจอ
แต่ความคิดถึงยังอยู่เสมอนานเท่านาน ??

ความห่างไกล  มิใช่อุปสรรค

ขอขอบคุณน้องพี่คนนี้หนอ
ที่ไม่ขอเปลี่ยนจิตยังคิดถึง
ทุกเวลาห่วงใยใจคำนึง
ช่างซาบซึ้งใจพี่คนนี้จัง

ความห่างไกลมิใช่ซึ่งอุปสรรค
อันความรักมิตรไมตรีที่ฝากฝัง
อยู่ที่ใจห่วงหาพาให้ยัง
เกาะเกี่ยวเหนี่ยวรั้งยังไม่ลืม

ยังคิดถึงเหมือนเดิมนะพี่วิคนดี
ไม่ว่าจะกี่เดือนกี่ปีก็ไม่เปลี่ยน
ถ่ายทอดออกมาเป็นบทกลอนขีดเขียน
เผื่อเธอจะแวะเวียนมาอ่านมัน

ความคิดถึงที่ส่งไปให้พี่ชายคนดี
ไม่ว่าจะวันนี้หรือวันไหน-ไหน
คงจะไม่มีวันที่มันจะลดน้อยลงไป
ยิ่งให้ไปเท่าไหร่ยิ่งเพิ่มมากมายทุกที

 

อ่านคำถ้อยร้อยรจพจมาน
ทุกวันผ่านไม่ลดกำหนดนั่น
ความคิดถึงมากมีมีทุกวัน
ยิ่งเนินนานยิ่งให้ไม่ลดลง

มันช่างหวานซึ้งทรวงหนักหน่วงนัก
เจ้าน้องรักคำเจ้าเฝ้าประสงค์
ส่งความรักห่วงใยพี่นี้มั่นคง
บอกตามตรงซึ้งใจพี่นี้มากมาย

[แดงคนดี]

ทุกๆวันที่เหนื่อยล้ากับการงาน

ทุกๆวันที่ผันผ่านรอคอยเธอเสมอ

ทุกๆราตรีกาลแอบมาเขียนกลอนบอกรักเธอ

ทุกๆค่ำคืน....ฉันมายืนเพ้อ....กับแสงดาวและสายลม


หากคำที่เธอบอกไว้...ความห่างไกลใช่อุปสรรค



เห็นมีคนหยิบยื่นไมตรีทางหัวใจให้เธอไม่รั้งรอ

คิดแล้วท้อทางหัวใจ...ในรักที่ไกลกัน



จะเชื่อมั่นต่อกันในวันนี้

เหมือนเรามีหัวใจประสานกันให้รักมั่น

ต่อให้ไกลกันเพียงใด.....ฉันก็ไม่สำคัญ


เพียงแค่เรามีหัวใจให้กัน....สักวันฉันจะไปหานะ..พี่ชาย

[vinitaya]

สุขสันต์...สุขศรีปีใหม่

ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่
ขอพรชัยจงมีทวีท่าน
ลาภยศเกียรติเสริมศรีทวีพลัน
สุขภาพแข็งขันทุกท่านมี

คิดสิ่งใดจงได้หวังดั่งใจคิด
คิดสิ่งใดจงสัมฤทธิ์อย่างเร็วรี่
คิดสิ่งใดจงสมปองครองชีวี
คิดสิ่งใดจงได้มีบังเกิดตน

กิจการงานหน้าที่ล้วนดีมาก
ทำการค้าหลายหลากมากดีผล
รับราชการก้าวหน้าดีมีทุกคน
ครูทหารตำรวจผลเจริญจริง

ปรากฏเกียรติปรากฏยศปรากฏผล
ทุกทุกคนมากมีทวียิ่ง
เลื่อนตำแหน่งชั้นยศปรากฏจริง
เงินเดือนวิ่งสองขั้นกันทุกปี

ใครยังโสดพบคู่ครองสมปองจิต
เป็นคู่คิดเคียงฝันมั่นรักนี่
เป็นคู่แท้เคียงรักด้วยภักดี
เป็นคู่ชีวีคู่ฝันทุกวันไป

ใครมีบุตรหญิงชายให้ได้ดี
เป็นศักดิ์ศรีเสริมส่งสกุลไว้
รักการเรียนเพียรศึกษาทุกคราไป
กตัญญูคู่จิตใจใฝ่ทำดี


ใครมีคู่อยู่แล้วอย่าแคล้วคลาด
ครองคู่รักกันทุกชาติไม่พลาดหนี
สุขสมปองครองฝันกันทุกที
เป็นคู่รักคู่ชีวีตลอดไป

ปีหนูไปปีวัวมาพาพบสุข
หมดสิ้นทุกข์สร่างโศกวิโยคไห้
ท่านมุ่งหวังตั้งจิตคิดอะไร
สำเร็จได้ดังประสงค์จำนงเอย



วินิตยา
30/12/51

[vinitaya]

ทุกๆวันที่เหนื่อยล้ากับการงาน

ทุกๆวันที่ผันผ่านรอคอยเธอเสมอ

ทุกๆราตรีกาลแอบมาเขียนกลอนบอกรักเธอ

ทุกๆค่ำคืน....ฉันมายืนเพ้อ....กับแสงดาวและสายลม


หากคำที่เธอบอกไว้...ความห่างไกลใช่อุปสรรค



เห็นมีคนหยิบยื่นไมตรีทางหัวใจให้เธอไม่รั้งรอ

คิดแล้วท้อทางหัวใจ...ในรักที่ไกลกัน



จะเชื่อมั่นต่อกันในวันนี้

เหมือนเรามีหัวใจประสานกันให้รักมั่น

ต่อให้ไกลกันเพียงใด.....ฉันก็ไม่สำคัญ


เพียงแค่เรามีหัวใจให้กัน....สักวันฉันจะไปหานะ..พี่ชาย

จะรอวันนั้นแน่ไม่แปรผัน
จะรอวันพบพามารศรี
จะรอวันพบพักตร์เจ้าสักที
จะรอวันวันนี้ที่ว่ามา

เจ้าน้องสาวของพี่ที่อยากเจอ
ได้พบเธอสักครั้งเหมือนดังว่า
วันเจ้ากลับคืนไทยในอีกครา
จะรอวันวันนั้นหนา...ข้าจะรอ

[แดงคนดี]

จะให้ลืมลืมอย่างไรใจยังรัก

จะให้หักหักอย่างไรใจยังหลง

จะให้ลืมลืมอย่างไรใจพวง

จะให้ปลงปลงอย่างไรใจรักเธอ



ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่มีให้

ขอบคุณสำหรับหัวใจที่คิดถึง

ขอบคุณสำหรับความรักซึ้ง ๆ

ขอบคุณถึงรักที่มีให้ตลอดมา

[ฉัตร]

รักๆๆๆนี้หน่อยากแท้จะรู้ได้ถึงใจคน

[vinitaya]

ฤา  ทะเลสงบ.....ก่อนจะพบพายุใหญ่

ดุจทะเลราบเรียบเงียบสงบ
ช่วงชิงพลบโพล้เพล้ลมพัดผ่าน
มองผิวพื้นคลื่นลดหมดสิ้นการณ์
พายุพานผ่านพัดซัดทำลาย

แต่ฟ้าขุ่นเมฆขับพยับแสง
สีเดือดแดงห่มฟ้ามาเป็นสาย
ไหลรวมตัวก่อเกิดกำเนิดกลาย
เป็นพายุลูกร้ายที่รุนแรง

มองผืนฟ้าพาใจให้หวั่นหวาด
พายุแดงแรงอาฆาตจะสาดแสง
พัดถาโถมโหมหักพิษหนักแรง
ทำทุกแห่งโค่นหักปรักลง

มีแต่ซากหักโค่นโดนทำลาย
เพราะพิษร้ายพายุพัดเข้าซัดส่ง
พายุเหลืองหมดแรงแดงดำรง
ก่อตัวตรงตั้งท่าเข้าหาไทย

รุกกระหน่ำซ้ำไทยให้วิบัติ
สุดจะหยัดหยั่งยืนฝืนทนไหว
หมดเรี่ยวแรงต้านยืนล้มครืนไป
มีแต่รอยคราบไคลของน้ำตา

เสียงระงมร้องไห้ในทุกแห่ง
น้ำตาแรงไหลเลอะเปรอะใบหน้า
เสียงร้องร่ำสิ้นไร้ในชีวา
ถูกพายุการเมืองพาพัดทำลาย

ต้องตกงานบ้านเรือนและรถรา
ที่ผ่อนพาไม่หมดปลดหนี้หาย
ต้องถูกยึดสิ้นไปให้เสียดาย
ลูกซ้ำร้ายการเรียนต้องหยุดลง

ความลำบากยากยุครุกเข้าหา
ไทยถ้วนหน้าพบพานเข้าผลาญส่ง
ทุกข์ทั่วถ้วนป่วนไทยไร้มั่นคง
พายุแดงเหลืองซัดส่งคงวอดวาย

วินิตยา
03/012/51

[vinitaya]

จะให้ลืมลืมอย่างไรใจยังรัก

จะให้หักหักอย่างไรใจยังหลง

จะให้ลืมลืมอย่างไรใจพวง

จะให้ปลงปลงอย่างไรใจรักเธอ



จะตัดรักดัตสวาทให้ขาดกัน
แสนยากนั่นเพราะใจไม่เปลี่ยนหนี
ยังร่ำร้องปองรักด้วยภักดี
มั่นชีวีคงอยู่ไม่รู่ลา

จะขอเคียงเป็นคู่คิดสนิทแนบ
เฝ้าอิงแอบแนบชิดชีวิตหนา
ขอเดินเคียงเรียงข้างทางชีวา
ไม่จากลาจนฟ้าสิ้นแผ่นดินทลาย

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่มีให้

ขอบคุณสำหรับหัวใจที่คิดถึง

ขอบคุณสำหรับความรักซึ้ง ๆ

ขอบคุณถึงรักที่มีให้ตลอดมา

[แดงคนดี]

ฤา  ทะเลสงบ.....ก่อนจะพบพายุใหญ่

ดุจทะเลราบเรียบเงียบสงบ
ช่วงชิงพลบโพล้เพล้ลมพัดผ่าน
มองผิวพื้นคลื่นลดหมดสิ้นการณ์
พายุพานผ่านพัดซัดทำลาย

แต่ฟ้าขุ่นเมฆขับพยับแสง
สีเดือดแดงห่มฟ้ามาเป็นสาย
ไหลรวมตัวก่อเกิดกำเนิดกลาย
เป็นพายุลูกร้ายที่รุนแรง

มองผืนฟ้าพาใจให้หวั่นหวาด
พายุแดงแรงอาฆาตจะสาดแสง
พัดถาโถมโหมหักพิษหนักแรง
ทำทุกแห่งโค่นหักปรักลง

มีแต่ซากหักโค่นโดนทำลาย
เพราะพิษร้ายพายุพัดเข้าซัดส่ง
พายุเหลืองหมดแรงแดงดำรง
ก่อตัวตรงตั้งท่าเข้าหาไทย

รุกกระหน่ำซ้ำไทยให้วิบัติ
สุดจะหยัดหยั่งยืนฝืนทนไหว
หมดเรี่ยวแรงต้านยืนล้มครืนไป
มีแต่รอยคราบไคลของน้ำตา

เสียงระงมร้องไห้ในทุกแห่ง
น้ำตาแรงไหลเลอะเปรอะใบหน้า
เสียงร้องร่ำสิ้นไร้ในชีวา
ถูกพายุการเมืองพาพัดทำลาย

ต้องตกงานบ้านเรือนและรถรา
ที่ผ่อนพาไม่หมดปลดหนี้หาย
ต้องถูกยึดสิ้นไปให้เสียดาย
ลูกซ้ำร้ายการเรียนต้องหยุดลง

ความลำบากยากยุครุกเข้าหา
ไทยถ้วนหน้าพบพานเข้าผลาญส่ง
ทุกข์ทั่วถ้วนป่วนไทยไร้มั่นคง
พายุแดงเหลืองซัดส่งคงวอดวาย

วินิตยา
03/012/51

ตะวันเหงา ฟ้าเงียบ

ทะเลเรียบ พื้นทรายราบ

จะมีใครจริงใจกับเรา

นอกจาก ...ตัวเราเอง......

[vinitaya]

รักตน...ต้องรักษ์ถิ่น

ผืนดินไทยหลายถิ่นทางทิ้งร้างรก
แตกระแหงแห้งหกรกเสียหาย
ไร้คนอยู่ทำกินดินเสื่อมกลาย
เริ่มเสียหายดินแห้งจนแข็งดาน

ไทยทิ้งถิ่นเข้าเมืองหวังเรืองรุ่ง
ต่างหมายมุ่งทำกินดิ้นขับขาน
งานก่อสร้างรับใช้ให้บริการ
อุตสาหกรรมโรงงานการเงินดี

ทิ้งท้องทุ่งที่ตกทอดตลอดบรรพ์
เคยสร้างสรรค์ทำกินในถิ่นที่
ทำนาไร่สวนสร้างทางชีวี
หลีกหลบลี้เข้าเมืองหวังเรืองรอง

ปล่อยคนแก่จมปลักรักษ์ฐานถิ่น
เฝ้าแผ่นดินถิ่นทางรกร้างผอง
หมดแรงเรี่ยวเกี่ยวดำที่ช่ำชอง
ได้แต่มองดูดินสิ้นเสื่อมโทรม

ข้าวที่เขียวรอเคียวเก็บเกี่ยวหาย
ฝูงวัวควายไถลากพรากถิ่นโถม
ถูกขายทอดตลาดควายตายโครมโครม
มีแนวโน้มสูญสิ้นจากถิ่นนา

มองทุ่งทางดินแห้งเห็นแดงดง
หญ้าพุ่มพงเหี่ยวแห้งแดงดาดหนา
ไร้สีทองผ่องพรรณอันงามตา
รวงข้าวกล้ารอเคียวเก็บเกี่ยวมี

ดินสีแดงนาแล้งน้ำแห้งเหือด
ควายถูกเชือดส่งขายจำหน่ายหนี
จากถิ่นทุ่งชนบทหมดทุกที
ต่อแต่นี้ไร้สิ้นควายคราดไถทำ

ชนบทหมดมนต์ขลังรั้งคนอยู่
เหมือนสมัยย่าปู่เคยอยู่ย่ำ
พาควายคราดไถนาคราปักดำ
ตั้งแต่เช้าจรดค่ำย่ำดินเดิน

ลูกหลานมุ่งขายนาแล้วลาจาก
ปล่อยคันไถจมฟากไม่อยากเยิ่น
ขายแรงงานเมืองใหญ่ใฝ่เผชิญ
เลิกดุ่มเดินดินย่ำด้วยทำนา

นาจึงร้างไม่มีคนที่ทำ
จะไถดำเก็บเกี่ยวเที่ยวมองหา
มองไม่เห็นเพราะทิ้งถิ่นสิ้นจากลา
ต่างทิ้งนาห่างหายขายแรงงาน

ถึงยามนี้เศรษฐกิจทรุดหยุดฟูเฟื่อง
คนตกงานทั่วเมืองเห็นฉาดฉาน
ถูกเขาปลดเลิกผลิตปิดกิจการ
คนตกงานร้องระงมขมขื่นทรวง

จะกลับบ้านฐานถิ่นก็สิ้นทาง
จะทำกินสิ้นร้างแผ่นดินหวง
นาก็ขายควายก็ฆ่าพาช้ำทรวง
น้ำตาร่วงหลั่งรินสิ้นทางทำ

ถ้ารักตนจงจำไว้ให้รักษ์ถิ่น
อย่าขายกินเก็บไว้เถิดประเสริฐล้ำ
ยามตกยากหวนกลับมามีนาทำ
ไม่ชอกช้ำสิ้นทางจะสร้างกิน

วินิตยา
5/01/52